Showing posts with label நரகம் 2 கி.மீ. Show all posts
Showing posts with label நரகம் 2 கி.மீ. Show all posts

Wednesday, October 7, 2015

நரகம் 2 கி மீ - பன்னிரெண்டாம்/இறுதி அத்தியாயம்

எழுதியவர் : மு பாலகுருநாதன்

சிக்கலான கேஸ் என்பது தெரியும். ஆனால் இத்தனை அபாயகரமான முடிவை நெருங்கும் அளவில் இருக்கும் என்பதை பாலகணேசன் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. அதே நேரத்தில் தனியென ஒரு கிரகம். இதெல்லாம் பாலகணேசனுக்கு மலைப்பைக் கொடுத்தது! இதே நேரத்தில் கிஷோகர் கேட்டுக்கொண்டதற்கு ஏற்ப ஆக்ஸிஜன் சிலிண்டர்களை நையிரா க்ரூக்ஸ் ற்கு கொண்டு வந்திருந்தாள்! தனியாக இரண்டுமுறை வந்த ஸ்பேஸ் ஜெட்களை மயங்கி இருந்த குறுந்தாடியும் கவனிக்கவில்லை. ஏற்கனவே இறந்துபோன அவர் அஸிஸ்டெண்ட்டும் கவனிக்கவில்லை! ஆண்டோ விற்கு தனியாக மெஸேஜ் வர அதிர்ந்தேவிட்டான். வேற்றுகிரக வாசிகள் வரும் நேரத்தில் இப்படி ஒரு தடையா? இதுவரை குரூரம் கக்கிய அவன் கண்களில் பயம் கவ்வியிருந்தது.
...........
அந்தப் பெண்களை மானிட்டர் செய்வது தான் தன் முதற்பெரும் வேலை. அவர்களையும் காணவில்லை. அனேகமாக எல்லோரும் இந்த கட்டிடத்தில் தான் ஒளிந்திருக்க வேண்டும். தனி கிரகம் ஆட்கள் அதிகம் வேண்டாம் என்று நினைத்திருந்த ஆண்டோ தன் சீனியருக்கு 'ஆபத்து. பெண்கள் மானிட்டர் கேமராக்களில் இருந்து தப்பிவிட்டனர். அவர்கள் ப்ளாக் ஹோல் அடைவதற்குள் நாம் பிடித்தாக வேண்டும். ஆட்கள் தேவை" என தகவல் கொடுத்தான். அந்தத் தகவல் சீனியரை அடைய சேட்டிலைட் தகவல் பரிமாற்றம் வழியாக செல்லும் சில நொடிகளுக்குள் பாலகணேசன் கிஷோகர் நையிரா கட்டிடத்தை அடைந்திருந்தனர். 
.........
"மாலினி.. அங்கே பார்!" மறைந்திருந்து பார்த்தவாறே பாலகணேசன் வருவதை காட்டினாள் அனுஷா. "இவர்கள் நம்மைத்தேடி தான் வருகிறார்கள். கண்ணில் பட்டோம். தொலைந்தோம். இவர்களை எப்படியாவது தாக்கி நாம் ப்ளாக் ஹோல் இருக்கும் இடத்தை மிரட்டிக் கேட்டுவிட வேண்டும்" என்றாள் அனுஷா.
சந்தியா உட்பட அனைவரும் ஆமோதித்தனர். அவர்கள் கட்டிடத்தை நெருங்க ஆரப்பித்ததும் சந்தியா கீழ் இருந்த ஒரு கூர்ந்த மரக்கிளையை எடுத்து கிஷோகரைப் பிடித்துக் கழுத்தில் வைத்து அழுத்தினாள். மாலினி மற்றவர்கள் நையிராவையும், பாலகணேசனையும் பிடித்துக்கொண்டனர். 
.........
நையிரா பெண்களிடம் எல்லாம் விலாவரியாக தெளிவுபடுத்தினாள். அவள் கிஷோகர் இருவரும் அந்த பெண்களை அழைத்துக்கொண்டு ஒரு நையிரா வந்த கலம் மூலமாக பூமி செல்ல பாலகணேசன் உத்தரவிட்டார். ஆண்டோவை தான் சமாளித்துக் கொள்வதாக சொன்னார். கிஷோகருக்கு ஒரே ஆச்சர்யம்! வேறு ஏதும் கேள்வி கேட்காமல் எல்லோரையும் காப்பாற்றிய திருப்தியில் பறந்தான்.
..........
வேற்று கிரக வாசிகளின் விண்கலம் இந்த பெண்களின் நிலை பற்றியும், ஜி1 ரத்த ஓட்டத்தின் நிலையினால் ஏதேனும் எதிர்வினை அவர்கள் உடலில் நேர்கிறதா என்பதை நேரடியாக ஆராயவும் இந்த க்ரூக்ஸ் கிரகத்திற்கு பார்வையிட வந்திருந்தனர். அவர்களுக்கு மற்றும் சில சிறிய விண்கலங்கள் இருந்தது அதிர்ச்சியைக் கொடுத்தது. அங்கிருந்தே ஆண்டோவிற்கு சேட்டிலைட் போன் செய்தார் ஆராய்ச்சியின் ஹெட் சபர்ஸ்! "எல்லாம் போச்சு ஹெட்.. பொண்ணுங்க தப்பிச்சுட்டாங்க! அவங்களுக்கு ப்ளாக் ஹோல் எங்க இருக்குனு தெரிஞ்சு போச்சு. பக்கத்துல இருக்குற விண்கலங்கள் போலீஸுனுடையது. தப்பி விடுங்கள்!" என்றான் ஆண்டோ!
"என்ன விளையாடுகிறாயா? மில்லியன் கோடி விஷயம் இதெல்லாம். கிட்டத்தட்ட 100 வருஷ உழைப்பு இந்த க்ரூக்ஸ் கிரகம்! நீ இல்லைனா இந்த வேலையைத் தொடர இன்னொரு ஆண்டோ வருவான். ஆனா இந்த நிமிஷம் உன் மூளை சிதறடிக்க என்னால முடியும். பார்க்குறியா?" என சபர்ஸ் முடிப்பதற்கு மூன்று மைக்ரோ செக்கண்டுகள் முன்பு பாலகணேசனின் துப்பாக்கியில் இருந்து வந்த குண்டு ஆண்டோவின் மூளையின் ஒரு டீஸ் ஸ்பூன் அளவில் உருவிக்கொண்டு மற்ற பக்கம் வழியாக வெளிவந்தது!
ஆபத்தை உணர்ந்த சபர்ஸ் மற்றும் குழு க்ரூக்ஸ் கிரகத்தை இன்விஸிபிள் மோடுக்கு மாற்றும் ஆயத்தங்கள் ஆக வேண்டும் என தன் மேலிடத்திற்கு தகவல் கொடுத்துவிட்டுப் பறந்தார்.
..........
ஆண்டோவைத் தூக்கிக் கொண்டு பாலகணேசன் தான் கிஷோகருடன் வந்த இன்னொரு கலத்துக்கு வந்தான். ஆக்ஸிஜன் சிலிண்டர் பொருத்தியிருக்கும் பொழுது கூட பாலகணேசனுக்கு மூச்சு முட்டத் தொடங்கியிருந்தது. க்ரூக்ஸ் ஸின் சீதோஷண நிலை திடீரென மாறி குளிர் உறையத்தொடங்கி இருந்தது. அந்த செயற்கை மரங்கள் தங்கள் வேர்களை விட்டு சரியத் தொடங்கின. சபர்ஸ் ஸின் தகவல் மேலிடத்திற்கு சென்றிருக்க வேண்டும் என உறுதிப் படுத்திக்கொண்டு தாமதிப்பதில் அர்த்தம் இல்லை என கலத்தில் ஏறி ப்ளாக் ஹோல் வழியாக பறந்தார். அவர் சரியாக ப்ளாக் ஹோலை விட்டு வெளியே வர வர அந்த கிரகம் அப்படியே மறையத் தொடங்கியது. சுற்றி ஒரு லேயர் போன்று படர ஆரம்பித்தது. அத்தனை ஆச்சர்யம் காட்டிய புது உலகம் தன் கண் முன்னாலேயே அஸ்தமனம் ஆகிக் கொண்டிருந்ததை பாலகணேசன் சற்று வருத்ததுடனே பார்த்துக்கொண்டு இருந்தார்.
....................
அவர் அங்கு இருந்து கிளம்பும் பொழுது கம்ப்யூட்டரின் அத்தனை டேட்டாக்களை எடுத்துக்கொண்டதும், அந்த ஏலியன்ஸ் ஹெட் சபர்ஸ் சை ஏன் தப்ப விட்டார் என்பதையும் பாலகணேசன் மட்டுமே அறிந்திருந்தார்.
................
பூமி வந்ததும் கிஷோகரையும் அழைத்துக்கொண்டு சீனியரை கைது செய்தனர். "இன்னிக்கு தேதிக்கு கேம் எல்லாம் அவுட் ஆப் டேட். சாதரணமா கேண்டி கிரஸ், ப்ரின்ஸ் ஆப் பெர்சியா, கேங் ஆப் வார்னு கேம்ல இருக்குற சுவாரஸ்யம் எல்லாம் காணாம போயிடுச்சு. ரெண்டு லெவலுக்கு மேல யாருமே போறது இல்ல. அதுனால தான் மனிதர்கள் உயிரோட விளையாடுற விளையாட்டு அன்னிய நாடுகளில் இப்ப பேமஸ். இதுபோன்ற கேம்கள் இன்னும் இந்தியாவில் வெகு சீக்கிரம் பரவுறது நான் இல்ல. யாராலயும் தடுக்க முடியாது! இது மூலமா 5000 கோடி சம்பாதிச்சேன். அண்டோவ துணைக்கு வச்சுக்கிட்டேன். "...
சீனியரின் வாக்குமூலங்கள் பத்திரிக்கைகளை உலுக்கின. மக்கள் இப்படி ஒரு நிகழ்வு நடந்தேறியதை கிலியுடன் பேசிக்கொண்டனர். அந்தப் பெண்களை அவர்களின் கார்டியன்களிடம் ஒப்படைக்காமல் தனியார் காப்பகத்தில் சேர்த்தார் கிஷோகர். ஆண்டோ அடைத்து வைத்திருந்த வித்யாவையும் கிஷோகர் கண்டறிந்து விடுவித்து அந்த காப்பகத்தில் சேர்த்தார். அந்தப் பெண்களுக்கு எல்லாம் ஒரு கனவு போல இருந்தது. வெகு நாட்கள் கழித்து உடல் முழுக்க ஆடை அணிவது அவர்களுக்கு உறுத்தியதும் கூட. கிண்டலாக ஒருவரை ஒருவர் பேசி சிரித்துக்கொண்டனர்.
............
2வருடங்கள் கழித்து... 
.... 18 பெண்கள் மாயம் -செய்தி. கடத்தப்பட்ட 18 பெண்களுக்கும் ஒரே வயது 18 என்பது ஆச்சர்யமாக இருந்தது. தன் டேபிளுக்கு வந்த கேஸ் பைலைக் கையில் எடுத்தபடியே இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் நடந்த இதே போன்ற ஒரு நிகழ்வை யோசித்துக் கொண்டிருந்தார் புதிதாக புலனாய்வு அதிகாரியாக பதவியேற்று இருக்கும் அதிகாரி பாலகுரு.
..........
"இந்த முறை எல்லாம் 18. 24 வயதுடைய பெண்களுக்கு ஹைக்யூ நிறைய இருப்பது நமக்கும் பிரச்சனைதான். அதுனால தான் பதினெட்டு. எல்லாரும் இன்னும் ஒரு மணி நேரத்துக்குள்ள இங்க க்ளாஸிடடிஸ் ப்ளானட் க்கு வந்துருவாங்க." என சபர்ஸ் க்கு தகவல் கொடுத்துக் கொண்டு இருந்தான் பாலகணேசன். அந்த க்ளாஸிடடிஸ் ப்ளானட் கருநீல நிறத்தில் பனி படர்ந்து ஒரு ஆர்ட்டிக் கண்டத்தை கண் முன் காட்டிக்கொண்டு இருந்தது. குளிருக்கு இதமாய் பாலகணேசன் மூன்றாவது பாக்கெட்டின் சிகரெட்டை எடுத்துப் பற்ற வைத்து அதிர சிரித்துக் கொண்டு இருந்தான்!

- முற்றும் -

உரலிகள்:-
முகநூலில் மு பாலகுருநாதன்
முகநூலில் இப்பதிவு

நரகம் 2 கி மீ - பதினொன்றாவது அத்தியாயம்

எழுதியவர் : புவனேஷ்வரன் ராஜசேகர்

செவ்வாயில் நீர் இருக்கிறது!
கணேசனுக்கு எல்லாம் முடிவை நெருங்குவதாகப்பட்டது. இது பூமிக்காக நடக்கும் போட்டியல்ல, செவ்வாயைக் கைப்பற்றுவதற்கான போட்டி. அதாவது இன்னும் தெளிவாகச்சொல்லவேண்டுமெனில், செவ்வாயிலிருந்து கொண்டு பூமியை வசப்படுத்துவது எளிது. காரணம் எங்கிருந்தோ ஒரு ப்ளாக் ஹோலைக் கண்டுபிடித்து கஷ்டப்பட்டு வந்து பூமியைத் தாக்குவதை விட, அருகிலிருக்கும் செவ்வாய் கிரகத்தை முதலில் கைப்பற்றினால் அங்கிருந்து பூமியை கைப்பற்றுவது மிகவும் எளிது. கையிலிருந்த சிகரெட்டும் கடைசி இழுப்புக்காகக் காத்திருந்தது. அதேசமயம் இவர்களின் உரையாடல்களில் கவனம் செலுத்திக்கொண்டிருந்தான் ஆண்ட்டோ.
ஆண்டோவிற்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது, இவர்களை உடனே கொன்றுவிட்டால் என்ன என்று பரபரப்பாக இருந்தது. அதேசமயம், தகவல் தரும் கருவி ஒரு செய்தியைத்துப்பியது. "நாங்கள் நெருங்கிவிட்டோம்" உடனே பரபரப்பாய் கிளம்பி அட்மின் பில்டிங்கிற்கு விரைந்தான்.
செவ்வாயின் குட்டி மாடலாக இருந்த இந்த 2 கிமீ நீளமுள்ள கிரகத்தின், லெவல் 4 எனப்பட்ட கடைசி 300வது மீட்டரில் பெண்கள் நின்றுகொண்டிருந்தனர். மாலதி பேசத்தொடங்கினாள், "இந்த தோல் எந்த மிருகத்தோடதுன்னு புரியல, ஆனா பார்க்க எதோ விசித்திரமானதுன்னு மட்டும் புரியுது, பார்க்க ஒரு மாதிரி மனுஷனோட தோலோட ஒத்தும் போகுது, ஆனா உயரம் கம்மியா கருநீலக்கலர்ல இருக்கு, இங்க பாரு நம்ம மார்பு மாதிரியே இந்த தோல்லயும் ஒரு வடிவம் இருக்கு"
சந்தியாவுக்கு ஒருவிஷயம் புரிந்துகொண்டிருந்தது. இங்கே ஒரு பில்டிங் இருக்கிறது, எனில் இங்கே கண்டிப்பாய் மனிதர்கள் இருப்பார்கள். அப்போது வித்யா வடிவில் இருந்த ரோபோவை தூக்கிக்கொண்டு போனது மனிதர்கள்தான் எனில், அவர்கள் சென்றுவர ராக்கெட் இயங்கவில்லை. காரணம் அந்த ஹெலிகாப்டர்கள்! எனவே இங்கே கட்டாயம் ப்ளாக் ஹோல் இருந்தாக வேண்டும். எங்கே தேடுவது??
ஆக்ஸிஜன் மாஸ்க் எடுக்காமல் ஓடிவந்தவன் மூச்சுத்திணறி மயக்கம் போட்டிருந்தான். குறுந்தாடி அவசர அவசரமாய் வெளியே ஓடி வந்து மாஸ்க்கை அணிவிக்கையில் அந்த இளைஞனின் நாடி அடங்கத்தொடங்கியிருந்தது. குறுந்தாடியின் கண்களில் கலவரம் தெரிந்தது. இனி பெண்களைத் தனியாக சமாளிப்பது கஷ்டம். ஆண்டோ வேறு எங்கே போய்த்தொலைந்தான் எனத்தெரியவில்லை. வேறு வழியில்லை, ப்ளாக் ஹோல் இருக்குமிடத்தின் கதவைத் திறந்து வெளியே போய், துணைக்கு யாரையும் அழைத்து வருவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. இப்படி ஒரு முடிவுடன் பில்டிங்கினுள் நுழைந்தான், பட்டனை அவன் நெருங்குகையில் அங்கே பெண்கள் ப்ளாக் ஹோலின் கதவை நெருங்கியிருந்தனர்.
விண்கலம் கிரகத்தின் வாசலில் இருந்தது. "ஆண்டோ எங்கிருக்கிறாய்"? 3வது முறையாக குரல் ஒலித்தது.
ப்ளாக் ஹோல் ஏன் திறந்தே இருக்கிறது என்று சந்தேகத்துடன் கிரகத்தினுள் நுழைந்து கொண்டிருந்தவனை 10 ஜோடிக்கண்களும் கண்டுபிடித்துவிட்டன. அனைவரின் மேல் இருந்ததும் விண்கலத்தில் இருந்த க்ரூக்ஸ் கிரகவாசிகளின் தோல்கள். இந்த கிரகத்தின் சோதனைக்காக வந்து அதன் உயிரை விட்டிருந்த வேற்றுக்கிரக உயிர்கள்.
கனேசன் ஆண்டோவைப் பின் தொடர்ந்து வந்திருந்தான், கிஷோகரின் கூற்று சரியாகத்தான் இருந்தது. ஒவ்வொருமுறையும் ஆண்டோ ராக்கெட்டில் பயணிக்க முடியாது, எனில் ப்ளாக் ஹோல் கட்டாயம் இருக்கவேண்டும், மாலினியின் வளர்ப்புத்தந்தை சொன்ன தகவல்களை வைத்துப் பார்த்தால் அந்த ஆராய்ச்சிக்கூடத்தின் தீட்சரேகைகள் ப்ளாக் ஹோலுக்கான வாய்ப்புகள் அதிகம் உள்ள பகுதி. விரைந்து வந்ததில் ஆண்டோ ப்ளாக் ஹோல் வழியாக நுழைவதைப் பார்க்கமுடிந்தது.
இனி நடக்கப்போவது கிட்டத்தட்ட போர், எதற்கும் தயாராய் இருக்கவேண்டும், ஸ்பேஸ் கன்கள் மட்டும் போதுமா எனத்தெரியவில்லை, "நையிராவிற்குத்தகவல் கொடு" கணேசன் கிஷோகருக்குக் கட்டளையிட்ட அதே விநாடி, அங்கே மாலதி கிசுகிசுத்துக்கொண்டிருந்தாள்.
"இப்ப இங்க சண்டைபோட்டு உயிரை விடலாமா? இல்லை முதலில் ப்ளாக் ஹோல் வழியா தப்பிச்சுப்போலாமா?" பெண்கள் யோசித்துக்கொண்டிருந்தனர்.
விண்கலம் அவசரமாகத் தரையிறங்கியது!!.........
(தொடரும்)

நரகம் 2 கி மீ - பத்தாவது அத்தியாயம்

எழுதியவர் : கிஷோகர் டைனமோ

எதிர்பாத்துக்கொண்டு இருப்பது எல்லா நேரத்திலும் அப்படியே நடந்துவிடாது என்பது கொஞ்சம் கிளிஷேவான தத்துவம் தான், என்ன செய்வது ? பல சமயங்களில் அது தான் பொருந்திப்போகிறது. பாலகணேசன் காத்துக்கொண்டிருந்த அந்த செல்வாக்கான தொலைபேசி அழைப்பும் அந்த கிளிஷேவுக்குள் அடக்கம். "ஃபோன் பண்ணுகிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு எந்த வேசி வீட்டில் கிடக்கிறானோ?" திட்டிக்கொண்டே தன் கைகளிலும் முழங்காலிலும் ஒட்டிக்கொண்ட மண்ணை தட்டிவிட்டான் கணேசன். பின்னால் "தொமுக்" சத்தம் சன்னமாய் கேட்டது, ஆயிற்று , மதில் தாண்டி கிஷோகரும் குதித்து விட்டான்.
மண்டிக்கிடந்த புதர்களை விலக்கி தாங்கள் வெளியே காத்துக்கிடந்த ஆச்சிரமத்தின் அந்த பெரும் கேட்டின் உள்பக்கத்தை ஆராய்ந்தான். ஒரு தெருநாய் முகத்தை சாவியாக்கி அந்த இரண்டு பெரும் கதவுகள் இணையும் இடத்தில் துளைத்து துளைத்து கதைவை திறந்து வெளியே ஓடியது.
"கேட்டை திறக்காதே கணேசா.... எலக்ட்ரிக் ஷாக் இருக்கலாம்" , சொன்ன கிஷோகரும் கணேசனுக்கு பின்னால் நின்று நாய் ஓடியதை பாத்துக்கொண்டு இருந்தான். கணேசனுக்கு திட்டுவதற்கு மூட் இல்லை. ஆச்சிரமத்தின் பிரதான மண்டபம் என்று அனுமானிக்ககூடிய ஒரு கட்டடத்தை நோக்கி நடந்தார்கள்.
கணேசனுக்கு புதிராக இருந்தது. தான் ஊகித்தது மட்டும் சரியாக இருந்தால் இந்த ஆச்சிரமம் உட்புகுவதற்கு இவளவு அனுகூலமாக இருந்திருக்க முடியாது. கிஷோகர் எசரித்த போது கூட அவன் கதவை தள்ளிப்பார்க்க தயங்கியதற்கு அதுவும் ஒரு காரணம். துப்பாக்கி ஏந்தி இல்லாவிட்டாலும் சரி , கம்புகள் தடிகளோடு சரி இரண்டு பேரையாவது எதிர்பார்த்தான், கூடவே கொஞ்சம் நாய்களையும். எதையும் காணோம். ஆனால் இன்னொன்றை கவனித்தான், சற்றைக்கு முன்னர் வரை இந்த இடம் பலத்த பாதுகாப்போடு இருந்ததற்கான ஒரு வாசத்தை அவன் நாசி நுகர்ந்துகொண்டிருந்தது. இந்த உணர்வுக்காக தான் இன்னமும் அவன் இந்த டிடக்டிவ் வேலையில் இருக்க முடிகிறது, இல்லையென்றால் அவன் நையிராவை அன்றிரவு.... வேண்டாம்! அப்போதே போயிருக்க வேண்டிய வேலை.
பச்சை வர்ணத்தில் இறுக்க பூட்டியிருந்த ஒரு கதவின் முன்னே நின்றுகொண்டிருக்கிறார்கள் இருவரும். கணேசன் இடதுகையால் கைத்துப்பாக்கியை பிடித்தபடி வலது கையின் ஆட்காட்டிவிரலால் கிஷோகரை சுட்டிக்காட்டி , பின்னர் ஆட்காட்டிவிரலையும் நடுவிரலையும் தனது கண்ணுக்கு நேரே கொண்டுவந்து திரும்ப ஆட்காட்டிவிரலை மட்டும் நீட்டி அந்த வீட்டின் ஜன்னலை சுட்டிக்காட்டினான்.
"என்னடா? என்றான் கிஷோகர் சத்தமாக.
"டேய் மூதேவி... உன்னைய அந்த ஜன்னல் வழியா பாக்க சொன்னேன்டா.... "
"அத இதோ இப்போ சொல்ற மாதிரி சொன்னா என்ன?"
கிஷோகருக்கு ஹாலிவூட் படங்களின் பரீட்சயம் போதாது என்பது கணேசனுக்கு எப்பவோ தெரியும்.
கணேசன் கதைவை மெதுவாக தள்ளிப்பார்த்தான். யார் கண்டார் இந்த தடவையும் ஒரு நாய் வெளியே வந்தாலும் வரலாம். ஆனால் கதவு பூட்டி இருந்தது. தட்டலாமா? தள்ளி திறக்கலாமா ? என்ற யோசனையில் இருக்கும் போதே "யாராச்சும் இருக்கீங்களா?" குரல் கொடுத்துவிட்டிருந்தான் கிஷோகர்.
சற்றைக்கும் உள்ளே காலடி ஓசை கேட்டது , நெருங்கி நெருங்கி இப்போது கதவருகில் கேட்டுக்கொண்டு இருந்தது. இதோ கதவுக்கு பக்கத்தில் என்ற நினைத்த மாத்திரத்தில் சத்தம் நின்று போனது.
"யாரு...?" இது உள்ளிருந்து. ஒரு வயதான பெண்ணின் குரல்.
"கொஞ்சம் பேசணும்" இது கணேசன்.
"நீங்க பேசுற மாதிரி இங்க யாரும் இல்ல"
"நாங்க டிடெக்டிவ்ஸ், கதவ தொறக்கிறீங்களா இல்லையா?"
ஏன்டா ? என்பது போல் கிஷோகரை பார்த்தான் பாலகணேசன். கிஷோகர் தனது இரண்டு தோள்பட்டைகளையும் ஒருதடவை தூக்கி இறக்கினான். வேறு வழியில்லை என்பது அதன் பொருள். உண்மை தான்.. வேறுவழியில்லை சொல்லியாக வேண்டும்.
"துப்பாக்கி இருக்கா?" - இது ஒரு கிழட்டு ஆண் குரல் கதவுக்கு சற்று தூரமாய் உளிருந்து தான் கேட்கிறது.
கண்களை இடுக்கிக்கொண்டு தலையைத்திருப்பி கணேசனை பார்த்த பார்வையின் அர்த்தம் இது தான். 'என்னடா இவன் கூமுட்டையா இருக்கான்? எல்லாரும் க்ரெடென்ஷியல் தான் கேப்பாங்க .... இவன் துப்பாக்கி இருக்கான்னு கேக்குறான்?"
கதவில் பொருத்தப்பட்டிருந்த உள்ளிருந்து வெளியே பார்க்க கூடியதாக்கும் அந்த லென்சின் வழியே தன் துப்பாக்கியை நீட்டிப்பிடித்தான் கணேசன். கதவு திறந்து கொண்டது.
அது ஒரு விசாலமான ஹால், இது இருந்தது , அது இருந்தது , என்ற வர்ணனை எல்லாம் அனாவசியம். ஒரு ஹால் என்றால் கற்பனைக்கு வரும் அத்தனையும் அங்கே இருந்தது. காந்தி ஃபோட்டோ , நமீதா போஸ்டர்கள் மிஸ்ஸிங். மற்றப்படி எல்லாம் இருந்தது.
"நான் நேரா விஷயத்துக்கு வாரேன்.... இங்க மாலினியோட பேரன்ட்ஸ் யாரு....?"
கிழவன் திரும்பி கிழவியை பார்த்துக்கொண்டான். அவள் கண்களில் ஒரு சூனியம் மட்டும் தெரிந்தது, அதில் எதையும் வாசித்தறிய முடியாததால் கணேசன் திரும்ப கிழவன் பக்கம் திரும்பிக்கொண்டான்.
"இப்போதைக்கு நாங்க தான்...."
"புரியல..."
"மாலினியோட ஒரிஜினல் பேரன்ட்ஸ் நாங்க கிடையாது"
"அப்புறம்?"
"நாங்க கார்டியன்ஸ்...." "நாங்க மட்டுமில்ல இங்க இருந்த எல்லாருமே கார்டியன்ஸ் தான்"
"பெரியவரே... ரொம்ப குழப்புறீங்க"
"உங்க துப்பாக்கிய கொஞ்சம் கிட்டத்துல பாக்கலாமா?" "பரவாயில்லை ஸ்பேஸ் மோட ரிமூவ் பண்ணிட்டே குடுங்க"
இந்தாளுக்கு ஸ்பேஸ் மோட் எப்படித்தெரியும் என்கிற அதிர்ச்சி டிடக்டிவ்ஸ் இருவர் முகத்திலும் வெளிர் ரேகையாய் ஓடியது.
மறுபேச்சின்று துப்பாக்கியை கொடுத்தான் கணேசன், ஸ்பேஸ் மோட் ரிமூவ் பண்ண்ப்படவில்லை , கிஷோகரின் விரல் ட்ரிகரில் இருந்தது. "கிழவன் கொஞ்சம் துப்பாக்யை உயர்த்தினாலும் அந்த முன்மயிர் கொட்டிய வழுக்கை தலையில் இரண்டு புல்லட்டையாவது குறைந்தபட்சம் இறக்கு" அவன் டிடக்டிவ் புத்தி கட்டளையிட்டுக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் கிழவன் துப்பாக்கியை ஆரய்ந்துவிட்டு "அற்புதம்" என்று மட்டும் சொல்லி திரும்ப கொடுத்துவிட்டான்.
"பெரியவரே.... மாலினி....." இது கணேசன்.
வேலையில் மட்டுமே கணேசன் கண்ணாய் இருப்பது அரிது. கிஷோகர் ஆச்சரியப்பட்டுக்கொண்டான். ஒன்றும் பிரம்மாதமில்லை, கிழவனின் பீடிகையெல்லாம் அப்படி.
கிழவன் கிழவி இருந்த திசை பார்த்து "ஆம்" என்பது போல தலையை ஆட்டினான். கிழவி எழுந்து பக்கத்து அறைக்கதவை திறந்துகொண்டு உள்ளே போனாள். சற்றைக்கெல்லாம் இரண்டு போட்டோக்களோடு திரும்பினாள். கிழவன் வாங்கி அதை கணேசனுக்கு முன்னால் பரப்பினான். ஒரு போட்டோவில் , இரண்டு இளைஞர்கள், இருவருமே விஞ்ஞானிகளாக இருக்கவேண்டும். வெள்லைக்கோட்டு போட்டு , டெஸ்டியூப் நிறைந்த ஒரு அறையில் நிச்சயம் ஒரு ட்ராஃபிக் கான்ஸ்டபிள் நிற்கவோ வேறெந்த தொழில்செய்வோருமோ நிற்கவோ வாய்ப்பே இல்லை. ஆக விஞ்ஞானிகள் தான். அடுத்த ஃபோட்டோ ஒரு குரூப் போட்டோ , ஆனால் அசாதாரணமாக இருந்தது.
"கணேசா இருடா.... " - இது கிஷோகர். சொல்லிய அவசரத்தில் தனது டப்பில் அவசர அவசரமாக எதையோ தேடினான்.
என்ன என்பது போல முகத்தை கேள்விக்குறி செய்து டப்பையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான், கணேசன். கிழவனும் கிழவியும் கூட ஆர்வம் காட்டினார்கள்.
"இங்க பாரு... இது நீ கலெக்ட் பண்ண‌ சொன்ன‌ டீ கடைக்கு முன்னால இருந்த சிசிடிவி கமிராவுல பதிவான அந்த சிகரெட் விட்ட ஆசாமியோட போட்டோ...." "தோ.... இந்த போட்டோ அன்னிக்கு செத்துக்கிடந்திச்சே ஒரு பொண்ணு , அந்த டெட் பாடி போட்டோ "
"அதுக்கு இப்போ என்னாடா?'
"டேய்.... நல்லா பாருடா , அந்த டீக்கடை ஆசாமியோட முகம் இன்னொரு சிசிடிவிலயும் லிங் ஆகி இருக்கு, அங்க அவன் கூட நிக்கிற மற்ற ஆசாமி தான் இதோ இந்த ரெண்டு விஞ்ஞானிகள்ள ஒருத்தன்" " இந்த டெட்பாடி மூஞ்சியும் இதோ இந்த குரூப் ஃபோட்டோவுல இருக்கிற மூணாவது பொணோட முகமும் மேட்ச் ஆகுது..."
"ஆன்டோ..." கிழவன் சொல்லிக்கொண்டே கொஞ்சம் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தான், அந்த நிமிர்தலில் நிச்சயம் ஒரு கம்பீரம் இருக்கவில்லை. இனம்புரியாத ஒரு அச்சமும் , இயலாமையும் வெளிப்பட்டதை இரண்டு டிடக்டிவ்ஸும் கவனிக்க தவறவில்லை.
மேலே பேசு... என்பது போல் கிழவனின் முகத்தை பார்த்தான் கிஷோகர்.
தம்பி நானும் ஒரு விஞ்ஞானி தான், அதோ அந்த ஃபோட்டோவுல ஆன்டோ கூட இருக்கிறது நான் தான்.
எங்கேயோ இடித்தது, ஆன்டோ என சொல்லப்பட்டவன் இளமையாக இருந்தான். இதோ இந்த போட்டோவில் இருப்பது போலவே . ஆனால் இந்த கிழவன் தான் போட்டோவில் இருக்கும் மற்ற விஞ்ஞானி என்றால் ஆன்டோவுக்கும் இப்போது வயசாகி இருக்க வேண்டுமே ? அல்லது ஆன்டோவோடு இருப்பது கிழவன் இல்லையா? வேறு யாரோ ஆளா?
இவர்கள் நெற்றிச்சுருக்கங்கள் கிளப்பிய கேள்வியை புரிந்துவிட்டவனை போல கிழவன் சொன்னான் " ஆன்டோவுக்கு நூற்றிமுப்பது வயது " "அவன் எப்போதும் இப்படியே தான் இருப்பான், சாகும் வரை"
எதோ ஒரு நூலைப்பிடித்து சரியான வழியில் போய்க்கொண்டிருக்கிறோம் என்று கொஞ்சம் ஆசுவாசிக்கொண்டிருந்த டிடக்டிவ்ஸ் இருவரும் உண்மையில் சோர்ந்துபோனார்கள். ஒரு பைத்தியத்திடம் மாட்டிவிட்டோமோ என்று நினைத்துப்பார்க்கும் போது அவர்களுக்கு மிகுந்த சித்தவியாகூலமாக இருந்தது.
நம்பிக்கையின்மையை மிகத்தெளிவாக முகத்தில் காட்டிகொண்டு கிழவனை பார்த்தார்கள் இருவரும். ஆனால் கிழவன் முகத்தில் அப்படியொரு இறுக்கம் தெரிந்த்து, அந்த இறுக்கம் நிறைய உண்மைகளால் கட்டப்பட்டு இருந்தது போல இருந்தது.
"ஆன்டோ... எதிர்காலத்தில் இருந்து வந்தவன் , அவன் காலத்தில உடலை இளமையா வச்சிக்கிற முறை சாத்தியம். அதனால தான் அவனால் அந்த இளமையை மெயின்டெயின் பண்ண முடியுது. அது இங்கே ஒரு பிரச்சினையே இல்ல.... கிட்டத்தட்ட இருபத்து நாலு வருஷத்துக்கு முன்னாடி நான் சீனியர் ஹாஸ்பிட்டல்ல பிறப்பு நோய்கள் சம்மந்தமா ஆராட்சி பண்ணிட்டு இருந்தப்போ தான் எனக்கு ஆன்டோவோட அறிமுகம் கிடச்சிது. ஆரம்பத்துல அவனோட டைம் ட்ராவெல் கதைகள் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லன்னாலும் போக போக உண்மைன்னு தெரிஞ்சிக்கிட்டேன். ஒரு ஆராட்சி பத்தி சொன்னான், கொழந்தைகள வச்சி.... அதுவும் பெண் குழந்தைகள். பன்ரெண்டு குழந்தைகள் வேணும்னு சொன்னான். ஏதோ தப்பாவே பட்டிச்சி... ஆனா... ஆராட்சி முடிவுல எனக்கு நிறைய புகழ் வரும்ன்னான்.ஒத்துக்கிட்டேன் "
ஒரே மூச்சில் சொல்லிவிட்டு கொஞ்சம் தண்ணீர் எடுத்து குடித்துக்கொண்டார் கிழவர். "ன்" விகுதி இப்போது சேர்க்க முடியாது. விஞ்ஞானி என்று தெரிந்துவிட்டதே, ஒரு எழுத்தியல் மரியாதைக்காகவாது "ர்" விகுதி சேர்த்தாக வேண்டுமே.
" அவன் பிளான் படி பன்ரெண்டு பெண் குழந்தைகள் ஒரே நாள்ல பிறக்கிற மாதிரி எல்லா சயின்டிஃபிக் ஏற்பாடையும் நானே பண்ணினேன். இதுக்கு வசதியா அவன் சீனியரை கைக்குள்ள போட்டுகிட்டான். அவரு கிட்ட என்ன சொன்னானோ எனக்கு தெரியாது . ஆனா ரெண்டுகொழந்தைங்க ஒதோ நாளே டெலிவரி ஆயிடிச்சு, ஆனா அதை அவன் பெருசா எடுத்துக்கல.... "
"ஆமா.. ஏன் ஒரே நாள்..." குறுக்கே புகுந்தது கணேசன்.
"எந்த சயின்டிஃபிக் சோதனைக்கும் சோதனைப்பொருள்கள் ஒரே மாதிரி இருக்கணுங்கிறது அடிப்படை விதி தம்பி"
"அப்புறம்...?"
"பிறந்த எல்லா பெண் குழந்தைகளையும் அவங்க பேரன்ட்ஸ்கிட்ட இருந்து பிரிச்சு எங்க கண்காணிப்பு மட்டு இருக்கிறதுக்காக பன்ரெண்டு கார்டியன்ஸ் கிட்ட குடுத்து வளர்க்க வச்சோம். இங்க தான் எல்லாம் இருந்தாங்க, இங்க தான் அந்த குழந்தைகள வளர்த்தோம்... ஆரம்பத்துல மாலினிய வளர்க்க ஏற்பாடு பண்ணின ஒரு ஃபமிலி வேற ஏதோ காரணத்தால சூசைட் பண்ணிக்க , கடைசி நேரம் வேற வழியில்லாம என்னைய வளர்க்க சொன்னான் ஆன்டோ.."
கண்களை கொஞ்சம் அகல் திறந்து உட்கார்ந்தான் கணேசன், ஏதோ நெருங்கி வருவதாய் அவன் உள்ளுணர்வு சொல்லியது. இந்த உள்ளுணர்வு மட்டும் இல்லாவிட்டால் , அன்றைக்கு இரவு நயிராவை.... வேண்டாம், இந்த கதைக்கு அது அவசியமில்லை.
"அந்த பொண்னுங்களுக்கு ஒரே மாதிரியான எக்ஸ்பெரிமென்டல் மெடிசின்ஸ் குடுத்தோம் , குறிப்பா ஒரு விஷேச பிளட் குரூப்பும்......"
"ஆனா இதெல்லாம் எதுக்காக?"
"ஆன்டோ எதிர்காலத்துல இருந்து வந்திருக்கான், அவனோட ஆராட்சிகளுக்குன்னே விசேசமா தயாரான பொண்ணுங்க இவங்க... சீனியர் அப்புறம் மத்தவங்க கிட்ட ஒரு கேம் ஷோ வைக்க போறதா சொல்லி ஏமாத்திக்கிட்டு இருக்கான். ஆனா எனக்கு தான் உண்மை தெரியும். ஏமாந்த சீனியர் ஆன்டோவுக்கு தான் தான் பாஸ் என்ட நெனைப்புல இருக்காரு, உண்மையில் ஆன்டோ தான் எல்லாத்துக்குமே டாப். ஆனா... அந்த பொண்ணுங்கள வச்சி இவன் பண்ணுற ஆரட்சியை மத்தவங்க ஒரு கேம் ஷோவா பாக்குற மாதிரி செட்டப்பையும் செஞ்சிருக்கான், நெறைய கோடீஸ்வரங்க தங்கலோட பணத்தை கொட்டிக்கிட்டு இருக்காங்க. அவன் ஆராட்சிபண்ணுற அந்த விஷேச லொக்கேஷனுக்கு அடப்ட் ஆகிற மாதிரி இருக்க தான் அந்த எக்ஸ்பெரிமென்டல் மெடிசின்ஸ் அன்ட் பிளட் குரூப்"
"ஆமா அந்த லொக்கேஷன் எங்க இருக்கு?"
"அது க்ரூஸ் கிரகத்தில்"
"சரி... ஆனா எதுக்கு இந்த எக்ஸ்பெரிமென்ட்"
"ஆன்டோ எதிர்காலத்துல இருந்து வந்திருக்கான், தன்னோட காலத்துல தான் தான் பெரும் கோடீஸ்வரனா இருக்கணுங்கிறது தான் அவனோட நோக்கம்" " அதுக்கான ஏற்பாடுகள தான் இப்போ பண்ணிட்டு இருக்கான்"
"ஆமா... இங்க இருந்த மத்த கார்டியன்ஸ் எல்லாரும் எங்க? - ஏன் செக்கியூரிட்டியே இல்ல....?" கணேசன் இந்த கேள்வியை கேட்டது ஏதோ தொடர்பில்லாமல் இருப்பது போல இருந்தாலும் , பேசாமல் இருந்தான் கிஷோகர்.
"இருந்தாங்க.. இப்போ கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி க்ரூஸ்ல இருந்து ரெட் அலார்ட் வந்திசு காலி பண்ணிட்டு போய்ட்டாங்க"
"உங்கள மட்டும்......"
"ஏன் விட்டு வச்சாங்கன்னா? என்னால ஆக வேண்டிய காரியம் ஒண்ணு இருக்கு ஆன்டோக்கு, அதனால தான்"
"அதுசரி... சாகப்போற நேரத்துல உண்மைய உளறுற தமிழ்சினிமா வில்லன் போல , கேட்ட ஒடன எல்லாம் சொல்றீங்களே , எதுக்கு?"
"என்னோட பாதுகாப்புக்கு"
"புரியல"
"தன்னோட வேலை முடிய ஆன்டோ எப்புடியும் என்னைய கொல்லுவான், தன்ன பத்தின உண்மைய இன்னொருத்தரு கிட்ட சொல்லியிருக்கேன்னு தெரிஞ்சா நிச்சயம் அது யாருன்னு கண்டுபிடிக்கும் வரைக்கும் நான் உசிரோட இருக்கிறது உத்தரவாதம்" " அந்த கேப்புல நீங்க ஆன்டோவோ அரஸ்ட் பண்ணுவீங்க இல்லன்னா கொல்லுவீங்கன்னு நம்புறேன்"
கிழவரே தொடர்ந்தார்.
"நீங்க ஸ்பேஸ் டிடக்டிவ்ஸ்ன்னு உங்க துப்பாக்கிய பாத்து தெரிஞ்சுக்கிட்டேன். ஆரம்பத்துல துப்பாக்கிய நீட்ட சொன்னதும் அதுக்கு தான்"
"அந்த டெட் பாடி பொண்ணு பத்தி ?"
"அவ வித்தியா, எங்க எக்ஸ்பெரிமென்டல் பொண்ணுல ஒண்ணு" அவளவு தான் எனக்கு தெரியும் ." ஆன்டோ பொண்ணுங்க விசயத்துல வீக்குன்னும் தெரியும்"
ம்ம்... இதை ஊகிக்க முடியாவிட்டால் கணேசனும் , கிஷோகரும் டிடக்டிவ் வேலையை விட்டு எங்கேயாவது ஃபேஸ்புக்கில் பதிவெழுத போகலாம்.
இப்போது கணேசன் கார்டியன்ஸ்சுக்கு என்னானது பற்றி கேட்ட கேள்வியாலும் அதன் தொடர்ச்சிகளாலும் தொடர்பறுந்து போன அந்த உரையாடலை உயிர்பித்தான் கிஷோகர்.
"ஆமா... ஆன்டோ ஏதோ பணக்காரனாக போறான்னு சொல்லிக்கொண்டு இருந்தீங்களே... என்ன மேட்டர் அது"
"அவன் எதிர்காலத்தோட ஒரு பொக்கிசத்த தேடி வந்திருக்கான். அவனோட காலத்துல அமேரிக்காவும் அதோட நேச நாடுகளும் , ரஷ்யாவும் அதோட நேச நாடுகளும் ஒண்னுக்கொண்ணு சண்டை போட்டுக்கிட்டு இருக்கிற விஷயத்த இன்னொரு கிரகத்துல தேடுறான். அதை கொண்டு போய் ஏதாவது ஒரு அணி கிட்ட குடுத்தா அந்த அணி தான் வல்லரசு , உலக ஆர்மி எல்லாமே.. இவனும் ஒலகத்தோட முதல் பணக்காரன் ஆயிடுவான்"
"என்ன தேடிட்டு இந்த எக்ஸ்பெரிமென்டல் எல்லாம் பண்ணிகிட்டு இருக்கான்?"
கிழவர் சில நாட்களுக்கு முன்னர் வந்த நாழிதளை விரித்துப்போட்டார்.
"செவ்வாயில் தண்ணீர் இருப்பதை நாஸா உறுதி செய்தது"

Thursday, September 24, 2015

நரகம் 2 கி மீ - ஒன்பதாவது அத்தியாயம்

எழுதியவர் : ஹரீஷ் கணபதி

தோராயமாக மூன்றே முக்காலாவது சிகரெட்டை ஊதிக் கொண்டிருந்தான் கணேசன். மாலினியின் மூலத்தைக் கண்டுபிடிக்க முதலில் அவள் வளர்ந்த அநாதை ஆசிரமத்தை அடைய வேண்டும். அதில் ஏகப்பட்ட சிக்கல்கள். அந்த ஆசிரமம் ஏதோ இரும்புக் கோட்டை மாதிரி ஏகப்பட்ட விதிமுறைகளைப் போட்டு வைத்துக் கொண்டு இவனை அருகிலேயே நெருங்க விடவில்லை.
தெரிந்த அறிந்த ஆட்கள் மூலமாக இரும்புக் கோட்டையின் உட்புக முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தான். அந்த முயற்சியின் ஒரு பகுதியாக செல்வாக்கான நண்பன் ஒருவனிடமிருந்து அழைப்பை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்., அது வந்தால் தான் மேற்கொண்டு தொடர முடியும்.
நடுநடுவே அந்த டீக்கடையில் ஆஜானுபாகன் சொன்ன வார்த்தைகள் காதில் ஒலித்தபடியே இருந்தன.அதன் அர்த்தம் என்னவாய் இருக்கும்?
“பெரிய அறிவாளி மயிரு.. என்னையே ஏமாத்தறாளா,... சாவுடி”....
-----------------
ஆன்டோ சிகரெட் புகையை அந்த ஆஜானுபாகனின் மூஞ்சியிலேயே வட்டமாக ஊதினான். அவன் துளி கண்ணைக் கூட அசைக்காமல் நின்றான். முகம் இறுகியிருந்தது. முகமே அப்படித் தான்.
“என்ன அந்த வித்யாலக்ஷ்மி ரொம்ப முரண்டு பண்ணாளா?”
“சின்ன பீஸு. டக்குனு முடிஞ்சிருச்சு பாஸு. ஒண்ணும் பிரச்னையில்ல.” – ஆறடியன்.
“சரி நீ போ. வேலிகிட்டயே இரு. தேவைப்பட்டா கூப்பிடறேன்” .
“மண்டையை ஆட்டி விட்டு அகன்றான் தடியன்.
ஆத்திரம் கோபம் படபடப்பு இவையெல்லாவற்றையும் இந்த நூற்றுக் கணக்கான வருடங்களில் கடக்கப் பழகி விட்ட ஆன்டோவுக்கு சவாலாக இருந்தது, இருப்பது, இந்த ஒரே விஷயம் தான்.பெண் உடல். இதை எவ்வளவு முயற்சி செய்தும் கடக்க முடியாதது அவனுக்கு ஆச்சரியமாகவே இருந்தது. சில சமயங்களில் தன் லட்சியங்களுக்கு இடையூறாக இருந்தது எரிச்சலாகவும் இருந்தது.
அதனால் தேவையில்லாமல் இரு கொலைகள் வேறு அதிகமாகச் செய்ய வேண்டியதாகப் போய் விட்டது. ஒரு கொலை முடிந்து விட்டது. இன்னொன்று இனிமேல் தான். இதோ இப்போது வெளியே போகிறானே இந்த ஆஜானுபாகன் தான் அடுத்து.
அதென்னவோ அந்த வித்யாலக்ஷ்மி மேல் அப்படி ஒரு ஆசை. உடம்பில் சிப் செட் செய்து அவளை அனுப்ப வேண்டிய இடத்தில் தேவை இல்லாமல் பல கோடிகள் செலவு செய்து ஒரு எந்திரத்தை அனுப்ப வேண்டியதாகி விட்டது.
அவளை ஆசை தீர அனுபவிக்கலாம் என்று என்னுடனே வைத்துக் கொண்டால் அவள் என்னடாவென்றால் சீனியருக்கும் அந்த கிரக ஆட்களுக்கும் இடையே நான் ஆடும் என்னுடைய டபுள் கிராஸ் ஆட்டங்களையெல்லாம் கண்டுபிடிக்கப் பார்க்கிறாள்.
இந்த கிரகத்துக் காரர்களுக்கு வேறு நான் சீனியரோடு இருக்கும் போது கொடுக்கும் அப்டேட்டுகள் போதவில்லையாம். நான் வித்யாலக்ஷ்மிக்கு பதில் எந்திரத்தை அனுப்பப் போகும் விஷயம் தெரிந்து கொண்டார்கள்.
அவர்களுக்கு தெரியாமல் ஏதேனும் செய்து விட முடியுமா என்ன? அதைத் தெரிந்து கொண்டு அந்த ரோபோட்டுக்குள் தகவல் சேகரித்தனுப்பும் சிப்பை வைத்தே ஆக வேண்டும் என்று கட்டளையிட்டு நிறைவேற்றியும் கொண்டு விட்டார்கள்.
சீனியருக்கு ரோபோட்டை அனுப்பியது நான் தான் எனத் தெரியாமல் அதை அனுப்பியதுமல்லாமல் அதற்கும் சிப்பையும் வைத்தது எவ்வளவு பெரிய சாதுரியம். அது ரோபோ என்று தெரிந்த பின்னும் என் மீது அந்தாளுக்கு துளி சந்தேகம் கூட வரவில்லை.
இவள் என்னடாவென்றால் என்னை சைக்கோ என்கிறாள் கொலைகாரன் என்கிறாள். என்ன தான் இது போன்ற வார்த்தைகளெல்லாம் என்னைச் சுடாதெனினும் அடுத்த கட்ட நடவடிக்கைகளுக்கு இடையூறாகவே இருந்தாள். வேறு வழியில்லாமல் அவளையும் அவள் மேல் இருந்த ஆசையையும் போட்டுத் தள்ள வேண்டியதாகப் போய் விட்டது.
கையில் இருந்த சிகரெட்டின் கங்கு சுடவே சட்டென்று சுய நினைவுக்கு வந்தவன் ஸ்ஸ்.. என்று அந்த சிகரெட்டை உதறி விட்டு அடுத்ததை பற்ற வைத்த அதே நொடியில் காம்பவுண்டின் வலப் பக்கத்தின் சென்சாரிலிருந்து அபாய ஒலி பீப் பீப் பீப் என விடாமல் எழும்ப அவன் மேஜையில் இருந்த லேப்டாப்பில் சிகப்பு நிறத்தில் அந்த எழுத்துக்கள் மின்னி மறைந்தன.
“ ரெட் அலர்ட்!!!!ரெட் அலர்ட்!!! ரெட் அலர்ட்!!!”
---------------
பின் பக்க வழியே அந்தக் கட்டிடத்துக்குள் நுழைந்த மாலதியைத் தொடர்ந்து பெண்களும் நுழைந்தனர். கைகளில் படர்ந்த பச்சையை மாலதி கவனித்தாலும் அதைப் பெரிதாய் சட்டை செய்யவில்லை. செடிகளிலிருந்து ஏதேனும் சாறு வழிந்திருக்கும் என்று எண்ணினாள்.
கால்கள் மெலிதாக நடுங்கத் துவங்கியிருந்ததை பயத்தின் விளைவு என எண்ணி ஒதுக்கினாள்.சட்டென்று அவளை முந்திச் செல்ல முயன்ற ஒரு பெண்ணை மூச்சுக் காட்டாமல் கைகளால் குறுக்கிட்டு நிறுத்தினாள்.
கேமரா என்பது போல் செய்கை செய்து மேலே காட்டி தலையைச் சுற்றி விரலை ஆட்டினாள். அவள் செய்கையைப் புரிந்து கொண்ட பெண்கள் எங்கேனும் கேமரா இருக்கிறதா என்று தங்களால் முயன்ற வரைக்கும் சுற்றிலும் பார்த்தனர்.
தங்கள் திருப்திக்கு உறுதி செய்து கொண்ட பின்பு நகரத் துவங்கியவர்களை மாலதி சுவரோரம் படிந்திருந்த ஆளுயர விளக்குகளின் நிழலிலேயே நடந்து வருமாறு பணித்தாள். அவள் முன்னே நடந்து கொண்டிருந்தாள். கைகளும் இப்போது மெலிதாக நடுங்கத் துவங்கியிருந்ததையும் கண்கள் லேசாகக் கலங்கலாகத் தெரிவதையும் சட்டென்று கவனித்தவள் நின்றாள். கண் மங்கலாகிக் கொண்டே வந்தது. சட்டென்று ஏதோ உணர்ந்தவளாக மூச்சை இழுத்து விட்டுக் கண்களை வலுக்கட்டாயமாகப் பெரிதாக்கியவள் கைகளிலிருந்த பழுப்பு நிற மலர்களை கசக்கித் தூர எறிந்தாள்.
எல்லாரையும் அதையே செய்யச் சொல்லி சொன்னாள். இன்னமும் அந்த சாற்றின் வீரியம் தாக்காத அவர்கள் குழம்பினாலும் மாலதியின் சொல்லுக்கு கட்டுப்பட்டு அந்தப் பூக்களை வீசி எறிந்தனர். பூக்களை வீசி எறிந்ததும் தற்காலிகமாகக் கிடைத்த ஆடையைப் பறிகொடுத்தாற் போல் பரிதவிப்பு அவர்கள் எல்லாருக்கும். நெளிந்தனர்.
திடீரென அந்த வாடை அவர்களைத் தாக்கியது. இன்னதென்று உணர முடியாத ஆனால் கொடூரமான ஒரு வாடை., சட்டென்று மூக்கைப் பொத்திக் கொண்டனர். லேசாகக் குமட்டுவது போலிருந்தது. வாடைக்கு மூக்கு பழக ஓரிரு நிமிடங்கள் ஆனது. வாடை வந்த திசையை நோக்கி மாலதி நடக்கத் துவங்கினாள்.
பாதை குறுகிக் கொண்டே போனது. தலைக்கு மேலிருந்த உத்திரமும் உயரம் குறைந்து கொண்டே வந்தது. ஒரு கட்டத்தில் மெல்லிய வெளிச்சம் மட்டுமே இருந்த ஒரு இடத்தில் வந்து முடிந்தது. வாடை அங்கிருந்து தான் வருகிறது என்பது உறுதியாகத் தெரிந்தது. அங்கே வரிசையாகத் துணி காய வைப்பது போல் கொடிகள் இருந்தன. அவற்றில் வரிசையாக்ச் சாரி சாரியாகத் தொங்க விடப்பட்டிருந்தது... அது என்ன?
மாலதி அருகில் போய்த் தொட்டுப் பார்த்தாள். அது... அது..... ஏதோ ஒரு மிருகத்தின் தோல். சத்தியமாக அவளுக்குத் தெரிந்த எந்த மிருகத்தின் தோலும் இல்லை அது. இந்த கிரகத்தின் ஏதேனும் ஒரு விலங்கினுடையதாக இருக்கலாம். கரு நீல நிறத்தில் என்ன மிருகம்? சட்டென்று அவளுக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது. வரிசையாகத் தொங்கிய தோல்களில் ஒன்றை எடுத்துப் பார்த்தாள்.
அதற்குள் பின்னால் கிசுகிசுவெனப் பேசத் துவங்கியிருந்த இரண்டு பேரை ஷ்.. என்று மெல்லிய ஆனால் வலிமையான அதட்டல் சப்தம் கொண்டு அடக்கினாள். கையிலிருந்த தோலைப் பார்த்தாள். கிட்டத்தட்ட ஒரு சட்டை போன்ற வடிவிலிருந்தது. சட்டென்று முடிவெடுத்தவள் அதை சட்டை போல் மேலே போர்த்திக் கொண்டாள். வாடை ஒவ்வாததாக இருந்தாலும் மேலே போர்த்திக் கொள்ள ஏதோ கிடைத்ததே அவளுக்குப் போதுமானதாக இருந்தது. அந்த ஆடை அவள் முழங்கால் வரை தொங்கியது.
மற்ற பெண்களைப் பார்த்தாள். அவளை பின் பற்றி அவர்களும் ஆளுக்கொரு தோலை எடுத்துப் போர்த்திக் கொண்டனர். எல்லாருக்கும் ஒரு புது நம்பிக்கை வந்தது போலிருந்தது.
இதற்கு மேல் இங்கிருப்பது ஆபத்து என்பதை உணர்ந்த மாலதி சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள். அப்போது நிமிர்ந்து பார்த்ததில் வெளிச்சம் மழுங்கடிக்கப்பட்ட சாளரம் ஒன்று தெரிந்தது.
இரண்டு பெண்களைக் குனியச் சொல்லி சைகை காட்டினாள். அவர்கள் மதுகின் மேல் ஏறி அந்த சாளரத்தைத் துடைத்தாள். கட்டிடத்தின் முன் பக்கம் மேலே தெரிந்தது. இருளில் படபடப்பில் நடந்து வந்ததில் சரிவில் வந்திருக்கிறோம் என்று தெரியாமேலே வந்திருக்கிறார்கள், சாளரம் ஓர் ஆள் நுழையும் அளவு இருந்தது.
சற்றே பலம் கொடுத்து தள்ளவும் சிறு சப்தம் கூட இல்லாமல் திறந்து கொண்டது.. மாலதி எல்லாருக்கும் செய்கை செய்து விட்டு மெல்ல சாளரம் வழியே வெளியேறினாள்.
பின் ஒவ்வொரு பெண்ணாக
-------------------
ரோபோவை உள்ளே கொண்டு வந்து சேர்த்த அசதியில் அமர்ந்தபடி அசிரத்தையாய் சிசி டிவி கேமராவைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த குறுந்தாடி, திரையின் ஓரத்தில் வெகு மூலையில் தெரிந்த அந்த சலனத்தில் அதிர்ந்தான். உற்றுப் பார்த்தான். ஒவ்வொரு பெண்ணாக சாளரம் வழியே வெளியேறுவது தெரிந்தது.
:மை காட்.... வந்துட்டாங்க. பில்டிங்குக்குள்ளேயே வந்துட்டாங்க.” என்று பதறியவன் அருகில் தூங்கிக் கொண்டிருந்த இளைஞனை உலுக்கி எழுப்பினான். “யூ பூல்... எழுந்திரு.. கெட் அப்.. என்ன நடக்குதுன்னு பாரு “,
அடித்துப் பிடித்து எழுந்த அவன் கண்கள் திரையில் நிலை கொண்டன. அவனும் அதிர்ந்தான். அடுத்த நொடி நாற்காலியைத் தள்ளி விட்டு எழுந்தவன் விரைந்து வெளியே ஓடினான்.
அதைப் பார்த்து அதிர்ந்த குறுந்தாடி “ ஏய்.. ஏய்.. வெயிட்.. வெளியே போகாதே.... மாஸ்க் மாஸ்க்... என்றவன் சட்டென்று நெஞ்சைப் பிடித்துக் கொண்டு நாற்காலியோடு சாய்ந்தான்.
வெளியே வந்த இளைஞனின் கண்கள் பெண்களைத் தேடின.
மூச்சு பெரிதாக வாங்கியது. அது ஓடி வந்ததால் அல்ல. அதை அவன் உணரும் போது மெல்லக் கண்கள் இருட்டத் துவங்கின. மூச்சுக் குழல் ஆக்சிஜனுக்குப் போராடத் துவங்கியது.
(தொடரும்)

உரலிகள்:-

Wednesday, September 23, 2015

நரகம் 2 கி.மீ - எட்டாவது அத்தியாயம்

எழுதியவர் : கோபிநாத்

சீனியரிடமிருந்து கிளம்பிய ஆன்டோ பெரும் குழப்பத்தில் இருந்தான்.
சீனியர் ! ஹாஹாஹா. சீனியர்! சீனியர்!. இந்தமனித மனம் எவ்வளவு வேடிக்கையானது. அவரை அந்தப்பெயரிட்டு முதலில் அழைத்ததும் அவன்தான். இன்று அதுவே அவருக்கு மிகப்பெரிய கிரீடம்…
என்று அவர் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார். ஏமாற்றுவது எவ்வளவு சுலபம்! அவன் காய்களில் ஒரு பிஷப் இந்த சீனியர். அவ்வளவே. தேவையெனில் பலி கொடுத்துவிடலாம்.
இரண்டு பெரும் தவறுகள் நடந்துவிட்டன. மாலினியை இறக்கவிட்டிருக்கக் கூடாது. இப்பொழுது வித்யா எனும் ரோபோவின் அக்குவேறு நிலை.
மொபைலை எடுத்துப்பார்த்தான்.
01.39
வழக்கமாக இரவு பத்து மணிக்கு வரும் அழைப்பு இன்று இன்னும் வரவில்லை. அதுவேறு அவன் குடலை முறுக்கியது. ம்ம்ம்... ஐம்பது வருடப் போராட்டம். ஒவ்வொரு காயாய் நிதானமாய் தெளிவாய் நகர்த்தி
ஆட்டத்தின் இறுதிக் கட்டத்திற்கு வந்தாயிற்று. கியாஸ் தியரியை நன்கறிந்தவன் அவன். அவனுக்கு கற்றுத் தந்த பிதாமகர்கள் அப்படிப்பட்டவர்கள்.
இந்தப்புள்ளியை தொடுவதற்கான அத்தனை கோடுகளையும் 24 ஆண்டுகளாக
வரைந்தவனும் அவனே. எட்வர்ட் ஜூக்கர்பெர்கையும் அவரின் எதிர்கால மனைவி கரெனையும் சந்திக்கவைக்கச்செய்த மாமா வேலைகள் நினைவுக்கு வந்து சிறிது மனம் லேசாகிற்று. புன்னகைத்துக்கொண்டான். அவனின் மிகப்பெரிய வெற்றிகளில் ஒன்று அது. அனுபவித்து செய்ததும் கூட.
மற்றொன்று மொபைல் ஃபோன். யோசித்தால் இன்னும் பல. மாயையின் பிடியில் மழுங்கிய மக்கள் தம்மைச் சுற்றி நிகழும் பல அமானுடங்களை உணரமறந்தனர். அதுவே அவன் விருப்பம்.
வெளியே வந்தவன் அண்ணாந்து வானத்தைப் பார்த்தான். இன்றென்னவோ வானம் தெளிவாக இருந்தது. அவனுக்கு இப்படி வெட்டவெளி இரவு நேரம் மிகப்பிடிக்கும். இதற்காகவே நகரத்தை விட்டு மிகவெளியே உள்ள இந்த வீடு. அரை ஏக்கரில் சுற்றிலும் மரங்கள் சூழ.
பதினைந்தடி முள்பதித்த சுவர்களுக்குள். மறைந்திருக்கும் ஆபத்துதவிகள். குரைக்காது சுற்றிவரும் சாதுபோல் முகம் கொண்டிருக்கும் ஜெனெடிக் வேட்டை நாய்கள். பேச்சுக்கு என்றல்ல. உண்மையிலேயே அவன் இருந்தாலும் இல்லாவிடினும் அனுமதியின்றி ஒரு ஈ காக்கை புக முடியாது.
எக்காலத்திலும் என்னாட்டிலும் அப்படித்தான். இன்று இவன் பெயர் ஆன்டோ. வெளிப்பார்வைக்கு ஒரு சராசரி சென்னைவாழ் தமிழ் இளைஞன். அவ்வளவே. உண்மையில் இவ்வுலகம் அவன்வழியே மட்டுமே நடந்திருக்கிறது 1945 முதல்.
நட்சத்திரங்கள். கோடி கோடிகளாய் இறைந்திருக்கும் நட்சத்திரங்கள். அவன் பார்வையில் அவை வேறு. அவற்றின் ரகசியம் அறிந்தவன் இப்பெரும் உலகில் அவன் மட்டுமே.
க்ர்ர்ர்ர்ர்.... இடதுகை சுட்டுவிரல் குறுகுறுத்தது. அவன் எதிர்பார்த்த அழைப்பு. மூன்றுமணி நேரம் தாமதமாய். முதல்முறை பயந்தான் இவ்வுலகை தன்போக்கில் மாற்றிய ஆன்டோ எனும் நூற்றிமுப்பது வயது இளைஞன்.
சத்தமின்றி அவன் மூளைக்குள் ஒலித்தது அக்குரல்.
" எல்லாம் சரியாப் போயிட்டிருக்கா..."
"ம்ம்ம்... ஒன்னும் பிரசனையில்லை".
"நாங்க கிட்ட வந்துட்டோம். இன்னும் பதின்ஞ்சு நாள்தான். க்ரூக்ஸ் கிரகத்துல முதல் சோதனை விண்கலம் இறங்குது. எல்லாம் வெற்றிகரமா நடந்தா இன்விசிபிள் மோட்ல வந்துக்கிட்ட இருக்கிற மற்ற ஆயிரத்தைன்னூறு கலங்களும்."
" ஒன்னும் கவலைப்படாதீங்க. எல்லாம் பர்ஃபெக்டா போயிக்கிட்டு இருக்கு. உங்க மூலக்கூறுகள் உடைய பரிசோதனைப் பெண்கள் அங்க இறங்கி ரெண்டு நாட்கள் ஆகுது."
" ம்ம்ம். குட். நூறுவருட திட்டமிடல். இறுதிக்கட்டம். தவறு நடக்க்க்கூடாது. என்ன செய்ய எங்க ஜெர்மினேஷன்க்கு உன்னத்தான் நம்பவேண்டியிருக்கு. அதுக்கான சூழல் பூமிங்கறதால. நீ செய்வேன்னு நினைக்கிறேன். அதுக்கான பரிசா சாக்க்கிடந்த உனக்கு நிரந்தர இளமையக் கொடுத்த எங்களால எதுவும் செய்யமுடியும்கறத மறந்துடாத. "
" கண்டிப்பா. நம்புங்க. எல்லாம் சரியாப் போயிக்கிட்டுருக்கு "
நிசப்தம். தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்டது.
கிளம்பினான் ஆன்டோ. ஒரு சிறிய வேலை பாக்கி இருக்கிறது முடிக்கவேண்டியது.
----------------------------------------------------------------------------------------------------
ரோபோவைத் தூக்கிக்கொண்டு உள்ளே சென்ற இருவரையும் புதர்மறைவில் இருந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர் பெண்கள். திடீரென அழத் தொடங்கினாள் ஒருத்தி. பயம் பரவ அனைவரும் விசும்ப ஆரம்பித்தனர்.
மாலதிக்கும் பயமிருந்தாலும் வெளிக்காட்டவில்லை.
" ச்சூ! அழாதீங்க. இப்ப அழுது ஆகப்போறது ஒண்ணுமில்ல. இப்பதான் தைரியமா இருக்கணும்."
" இது வெறும் கேம் மாதிரி தெரியல. நம்மள வச்சு ஏதோ ஒரு மிகப்பெரிய விஷயம் நடந்துக்கிட்டு இருக்கு. எல்லாத்துக்கும் விடையும் மொதல்ல நமக்கு போட்டுக்கறதுக்கு உடையும் அந்த கட்டிட்த்துல கெடைக்கும்னு தோணுது. என் பின்னால வாங்க. "
புதரை விலக்கி எழுந்தவள் கையில் கொசகொசவென ஏதோ பட, உற்றுப்பார்த்தாள் மாலதி. கொத்து கொத்தாக பழுப்பு நிற பூக்கள். "
கொத்தாக பறித்துக் கொண்டார்கள் எல்லோரும்.
" உஷ்ஷ்!!! யாரும் சத்தம் போடாம என் பின்னால வாங்க. சந்தியா நீ கடைசியா வா. சுத்தி ஒரு கண் வச்சுக்கோ. " என்றபடி கட்டிட்த்தை நோக்கி மெதுவாக சென்றாள் மாலதி.
எண்ணம் முழுதும் திகிலோடு கையிலிருந்த பூக்களை கேடயம் போல் மார்பின் முன்னால் பிடித்தபடி நடந்தவள் விரல் நுனிகளிலிருந்து பச்சை படர ஆரம்பித்துக் கொண்டிருப்பதை கவனிக்கவில்லை.
-----------------------------------------------------------------------------------------------

தன்முன் பரப்பிக்கிடந்த படங்களையும், கசக்கியெறிந்த காகிதக்குப்பைகளையும் வெறித்தபடியே கையிலிருந்த நான்காவது லார்ஜின் மிச்சத்தையும் விழுங்கினான் பாலகணேசன்.
மாலதி, சந்தியா, மாலினி, தீபா, திவ்யா, சாக்ஷி, அனுஷா..........
என்ன தொடர்பு உங்களுக்குள் ? எங்கே இருக்கிறீர்கள் ??? இருக்கிறீர்களா இல்லை...??? ஹ்ம்ம்ம்ம்....
எல்லோர்க்கும் ஒரே வயது.
எல்லோரும் பெண்கள்.
எல்லோரும் அனாதைகள்.
எல்லோரும் அழகானவர்கள்.
எல்லோரும் திறமையானவர்கள்.
எல்லோரும் அபோவ் ஆவரேஜ் ஐக்யூ.
ம்ம்ம்... ஏதோ இடிக்கிறதே... என்ன.???
அப்புறம் கிசோகரிடம் ஏதோ ஒன்று கேட்டேனே... ஆங்.
அழைத்தான் கிசோகரை.
" கிசோகர் ! தூங்கிட்டியா"
" அடப்பாவி. மூணுமணிக்கு கால் பண்ணி கேக்கற கேள்வியா இது ??? "
" அவங்களோட மெடிக்கல் ஹிஸ்டரி கேட்டிருந்தேனே. மறந்துட்டியா..??? "
" ம்ம்ம்... மறக்கல்லாம் இல்ல... "
" கொஞ்சம் ஒடனே எடுத்துட்டு வாயேன். "
" இருந்தாத்தானே எடுத்துட்டு வர்றதுக்கு. "
" என்ன சொல்ற"
" ம்ம்ம்... நோ மெடிக்கல் ஹிஸ்டரி. இதுவரைக்கு ஆஸ்பத்திரி பக்கமே போனதில்ல. ஒரு தலைவலி, சளி, ஜூரம் கூட வந்த்தில்லை. "
" என்னது! இடியட். இத ஏன் எங்கிட்ட முன்னாலயே சொல்ல்ல...???
" சொல்றதுக்கு என்னா இருக்கு. நடுராத்திரில டார்ச்சர் பண்ணாத. "
" முட்டாள். முட்டாள். எதுவுமே இல்லைங்கிறதுதாண்டா எல்லாத்தையும்விட சந்தேகமான விஷயம். There is nothing in the world so squeaky perfect. "
அலைபேசியை எறிந்தவன் ஒரு முடிவோடு எழுந்தான். முதலில் மாலினியின் பெற்றோர்.
அறைக்கு வெளியே அனைத்தையும் கேட்டுக் கொண்டிருந்த ஆன்டோ சிரித்துக்கொண்டான் சத்தமின்றி.
(தொடரும்)

நரகம் 2 கி.மீ - ஏழாவது அத்தியாயம்

எழுதியவர் : யோகா தியாகு

தூரத்தில் கேட்ட காலடியோசைகளை கண்டு கலவரமாயினர் இருவரும்.ஒருவேளை அந்த கூட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் வந்துவிட்டால் தங்களை கொன்று விடுவார்களோ என அஞ்சினர்.ஆனால் வந்தது மற்ற பெண்கள்தான் என அறிந்து மாலதியும்,சந்தியாவும் நிம்மதியாயினர்.
அங்கு வந்த மற்ற பெண்கள் வித்யா எனும் பெண், ரோபாவாக பிய்ந்து போய் கிடப்பதை கண்டு அதிர்ச்சி ஆயினர்.மேலும் நடுக்காட்டில் இருந்த கட்டிடத்தை கண்டு கலவரமானார்கள்.
அப்போது மாலதி அங்கிருந்த பெண்களிடம் "இது என்ன மாதிரியான டிசைன்,யாராச்சும் பாத்து சொல்ல முடியுமா" என பொதுவாக கேட்டாள்.
நான் பார்த்து சொல்கிறேன் என ராதிகா முன்வந்து ரோபோவை பிரித்துப் பார்த்தாள்.சிறிது நேரம் ஆராய்ந்தவள் திரும்பி "இது நம்மள மட்டும் கண்கானிக்க அனுப்பல,இது இங்கிருந்து வேற யாருக்கோ தகவல் கொடுத்துட்டு இருக்கு,இங்க இருக்கற சுற்றுப்புறங்கள் பத்தியும் கூட....சரியா சொல்லனும்னா இது இந்த கூட்டத்தை சேர்ந்த்து இல்லனு நெனைக்கறேன்" என விளக்க முற்பட்டாள்..
அதைக்கேட்ட அனைவரும் அதிர்ச்சி அடைந்தனர்..இது இந்த கூட்டத்தை சேர்ந்ததாக இல்லையென்றால் வேறு யார் அனுப்பிருப்பார்கள்?.யாருக்கு தகவல் கொடுத்துக்கொண்டு இருந்திருக்கும் என குழப்பமடைந்தனர்.
அப்போது சந்தியா, "சரி அதுல அனுப்புன மெசேஜ் ஏதாச்சும் திரும்ப கிடைக்குமானு பாரு.." என கேட்க.
சரி பாக்கறேன் என சொல்லி விட்டு மீண்டும் ரோபாவை ஆராய்ந்த ராதிகா கண்கள் விரிய திரும்பி சொன்னாள்,."இங்கிருக்கும் பழுப்பு நிற பூக்கள் மட்டும்கேமரா கண்களுக்கு தெரிவதில்லை.அதற்கு பின்னால் இருப்பவற்றை சுவர் போல மறைத்து விடுகிறது"என மெசேஜ் உள்ளதாக கூறினாள்.
அனைவரும் ஏதோ வழி கிடைத்துவிட்டதைப் போல ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து சந்தோஷப் பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டனர்..
----------------------------
கட்டிடத்திற்குள் இருந்த குறுந்தாடியும் இளைஞனும் கட்டிடத்தின் பின்னால் என்ன நடக்கிறது என புரியாமல் இருந்தனர்.
அந்த இளைஞன் "நாம வெளிய போய் பாக்கலாமா" என துப்பாக்கியைத் தூக்கியவாறு கேட்டான்.
உடனே குறுந்தாடி "அப்படியெல்லாம் டக்குனு வெளிய போக முடியாதுடா.போனா செத்துடுவ" என கூறினான்
"ஏன் ஏன் ஏன் எதுக்கு சாகனும்?எப்படி செத்துடுவேன்னு சொல்ற?" என்றான் இளைஞன்.
"இந்த கிரகத்துல நம்மள மாதிரி ஆளுங்க சாதாரணமா மூச்சு விட்டு வாழ முடியாது.வெளிய போனா ஆக்ஸிஜன் அளவு ரொம்ப கம்மி" என கூறினான்.
"அப்ப அந்த பொண்ணுங்க மட்டும் எப்படி வாழ்றாங்க?" என அதிர்ச்சியுடன் கேட்டான் இளைஞன்.
"அவங்க எல்லாரும் ஜி1 ப்ளட் குரூப்ப சேர்ந்தவங்க.மேபி அதனால கூட இருக்கலாம்" என சொல்லியபடியே தன குறுந்தாடியை மெல்ல சொறிந்தான் குறுந்தாடி.
"ஜி1 அப்படினு ப்ளட் குரூப்பா?அப்படினா?"
"சும்மா கேள்வி கேட்டுட்டு இருக்காத,உன் வேல அவங்கள வாட்ச் பண்றதும்,கேமராவ கன்ட்ரோல்ல வெச்சுக்கறதும் மட்டுந்தான்....அவங்கள புடிக்கனும்னா ஆக்‌ஸிஜன் சிலிண்டர் எடுத்துட்டு போலாம் வா"என கூறினான் குறுந்தாடி..
-------------------------
நிர்வாண உடலைக் கண்ட பாலகணேசன், "த்தா தே***பசங்க என்ன மோட்டிவ்காக கொலை பண்ணாங்கனு தெரியலயே" என்று கூறினான்.
அப்போது நையிரா கிசோகரிடம்," இது அந்த காணாம போன பொண்ணுங்கள்ள ஒருத்தியா இருக்குமோ?" என சந்தேகம் எழுப்பினாள்..
"தெரியல மொதல்ல எவிடன்ஸ் கலெக்ட் பண்ணிக்குவோம்" என தன வேலையில் மும்முரமாக இறங்கினான் கிசோகர்.
"சரி நாம டிடெக்டிவ்னு யாருக்கும் காட்டிக்காம முடிஞ்ச அளவு டீடெய்ல்ஸ் கலெக்ட் பண்ணு" என்றாள் நையிரா
கிசோகர் பட்டன் கேமராவை தட்டினான்.அது பிரேத்தத்தை உள் வாங்கிக் கொண்டது.
"நா ஒரு தம் போட்டுட்டு வரேன்.." என சற்று தூரம் தள்ளி இருந்த கடைக்கு சென்று சிகரெட் வாங்கி பற்ற வைத்தான் கணேசன்..
அப்போது கடையில் ஆறடி உயரம் கொண்ட ஒருவன் சிகரெட் பிடித்துக் கொண்டிருப்பதை பார்த்த கணேசன் 'என்ன ஹைட்டுடா இவன்!!!' என கூறிக்கொண்டே மொபைலை எடுத்து can you escape?என்கிற மொபைல் கேமின் எட்டாம் லெவலை மீண்டும் விளையாட் ஆரம்பித்தான்."சே இந்த லெவல் கம்ப்ளீட் பண்ணவே முடியலயே.. அடுத்த க்ளூ எங்கிருக்குனு தெரியலயே" என தனக்குள் புலம்பியபடி கேமை தொடர்ந்தான்..
அப்போது அந்த ஆறடி உயரம் கொண்ட ஆன்டோவின் உதடுகள் பிரேதத்திடம் இருந்த கூட்டத்தை பார்த்து கீழ்க்கண்டவாறு முணுமுணுத்தன.
"பெரிய அறிவாளி மயிரு.என்னையே ஏமாத்தறாளா.....சாவுடி"
---------------------
"வேற ஏதாச்சும் மெசேஜ் கெடைக்குமானு சீக்கிரம் பாருடி" என கூறினாள் மாலதி.
"இல்ல எல்லா மெசேஜும் அனுப்புன அஞ்சாவது நிமிசம் ஆட்டோமேடிக்கா டெலிட் ஆகற மாதிரி செட் பண்ணிருக்காங்க.இந்த மெசேஜும் இன்னும் ஒரு நிமிசத்துல அழிஞ்சிடும்" என ராதிகா விலக்கினாள்.
அப்போது காட்டுக்குள் மீண்டும் காலடியோசைகள் கேட்டது..
மீண்டும் கலவரமான பெண்கள் ஒருமித்த குரலில்
"இப்ப என்ன பண்றது"? என சந்தியாவிடம் கேட்டனர்.
"நாம ஏதாச்சும் எடத்துல போய் இப்போதைக்கு ஒளிஞ்சிக்குவோம்.அப்பறம் அந்த பழுப்பு நிற பூக்கள வெச்சு கேமராகிட்ட இருந்து தப்பிக்கலாம்" என அவள் கூறினாள்.
"சரி இந்த ரோபோவ என்ன பண்றது?"என வினவினாள் ராதிகா..
"அத இங்கயே போட்டுடு.. அவங்க வந்து பாக்கட்டும்.அவங்க தகவல்கள் வேற எங்கயோ பாஸாயிட்டு இருக்குனு தெரிஞ்சா நம்ம மேல இருக்கற கவனம் அதுமேல கொஞ்சம் டைவர்ட் ஆகும்.அத நாம யூஸ் பண்ணிக்கலாம்" என மாலதி கூறினாள்..
அனைவருக்கும் அது சரியெனப் படவே எல்லாரும் அங்கிருந்து ஓடி பெரிய மரத்தின் பின்னால் இருந்த ஒரு பெரிய புதரின் பின்னால் ஒளிந்து கொண்டனர்.
ஆக்ஸிஜன் சிலிண்டர் கட்டிக் கொண்டு வந்த குறுந்தாடியும்,இளைஞனும் துப்பாக்கி சகிதம் அந்த இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தனர்.
இவர்கள் ஏன் ஆக்ஸிஜன் சிலிண்டர் கட்டி வருகின்றனர்.சிலிண்டர் இல்லைஎன்றால் இவர்களால் இங்க மூச்சு விட முடியாதா?அப்படி என்றால் நாம் மட்டும் எப்படி உயிரோடு இருக்கிறோம்? என மறைந்திருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்த மாலதியும்,சந்தியாவும் குழப்பமாய் பார்த்து தங்களுக்குள் கேட்டுக்கொண்டனர்.
தரையில் ஏதோ பெண் இறந்து கிடக்கிறாள் என அருகில் வந்த இருவரும் அது பெண் அல்ல ரோபோ என்பதை கண்டு அதிர்ச்சியடைந்தனர்.இது எப்படி சாத்தியம்!!!
"ஒரு ரோபோ எப்படி பொண்ணா இவளுங்க கூட வர முடியும்?" என கேட்டான் இளைஞன்.
"தெரியலையே.. இதுல ஏதோ தப்பிருக்கற மாதிரி தெரியுது.உடனே சீனியர்க்கு இன்ஃபார்ம் பண்ணிடனும்"என பதட்டத்துடன் மொபைல் போன்ற ஒரு சாதனத்தை எடுத்து சீனியரை அழைத்தான்..
"சார் ஒரு சின்ன தப்பு நடந்துருச்சு" என்றான் குறுந்தாடி
"ஏன் என்ன ஆச்சு?" என கம்ப்யூட்டரில் அமௌண்ட் ட்ரான்சாக்‌ஷன்களை சரி பார்த்துக் கொண்டிருந்த சீனியர் கேட்டார்.
"சார் வித்யா பொண்ணே இல்ல சார்.அது ரோபோ.."என்றான் குறுந்தாடி..
"சரி விடு அந்த வித்யாவே இப்ப உயிரோட இல்ல..." என கதவைத் திறந்து வந்து கொண்டிருந்த ஆன்டோவைப் பார்த்து சிரித்தபடியே சொன்னார் சீனியர்.
உண்மையாவே வித்யா உயிரோட இல்லை என்பதை கேள்விப்பட்ட அதிர்ச்சியான குறுந்தாடி, "சார் அதுமட்டுமில்ல இங்கிருந்து தகவல்கள் வேற யாருக்கோ பாஸாயிருக்கு சார்" என கம்மிய குரலில் சொன்னான்.
இதைக்கேட்ட சீனியர் முகம் இப்போது மாறியது."வாட்?என்ன சொல்ற?"என அதிரச்சியுடன் கேட்டார்..
"ஆமா சார் ஏதோ மெசேஜ் பாஸாயிருக்குனு நெனைக்கறேன்.ஆனா இப்ப எதுவும் காட்ட மாட்டேங்குது" என்றான்.
"சரி அந்த ரோபோவ லேப்ல எடுத்துட்டுப் போய் வை.நா நாளைக்கு கிரகத்துக்கு வந்து பாக்கறேன்" என்று நெற்றியில் வழிந்த வியர்வையை துடைத்தபடி சொன்னார் சீனியர்.
அந்த மொபைலை ஆப் செய்துவிட்டு கீழே கிடந்த ரோபோவை எடுத்துக் கொண்டு மீண்டும் ஒரு முறை காட்டைத் திரும்பி பார்த்து விட்டு கட்டிடத்தை நோக்கி நடந்தனர் இருவரும்..
இப்போது மாலதிக்கும்,சந்தியாவுக்கும் ஆயிரம் கேள்விகள் முன்வந்து நின்றன.
"நம்மளாள மட்டும் எப்படி ஆக்ஸிஜன் இல்லாம மூச்சு விட முடியுது?இவங்க கெட்டவங்கன்னா அப்போ ரோபோ அனுப்புனது யாரு?இது கேமா இருந்தா இவங்களோட எதிரிங்க ஒரு ரோபோவ வேவு பாக்க ஏன் அனுப்பனும்?யாரந்த சீனியர்?அந்த பழுப்புநிறப் பூக்கள வெச்சு தப்பிக்க முடியுமா?" என பெருத்த குழப்பத்தோடு ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டனர்.
-------------
சீனியர் அறையில்..
சீனியர் ஆன்டோவைப் பார்த்து "ஆன்டோ நம்ம க்ரூக்ஸ் கிரக தகவல்கள் வித்யா ரோபோ மூலமா வெளிய லீக் ஆயிருக்கு" என சொன்னார்..
ஆன்டோ "அப்ப வித்யா சம்பந்தபட்டவங்கதான் யாராச்சும் இருக்கும்.தேடிப் போய் போட்டுடறேன்" என சிரித்தபடியே சொன்னான்..
"சரி சார் அமௌண்ட் வந்துடுச்சா?" என ஆன்டோ கேட்க,"ம்ம்ம் வந்துடுச்சு மாலனி செத்ததுக்கு 500கோடி ட்ரான்ஸ்பர் ஆயிருக்கு "என்றார் சீனியர்.
"ஆனா நாம மாலினிய கொன்னுருக்க வேணாமே சார் இன்னும் கொஞ்ச நாள் நம்ம ஆராய்ச்சிக்கு யூஸ் ஆயிருப்பாளே" என்றான் ஆன்டோ.
"எனக்கு அவங்கள கொல்லனுங்கறது நோக்கமில்ல ஆன்டோ. ஆனா என் ஆராய்ச்சிக்காக அவங்கள கொல்றது தப்பே இல்ல..நா வேற்று கிரகத்த பத்தி ஆராய்ச்சி பண்ணனும்னு பணம் கேட்டா எவன் தர்றான்?அதான் மனுசங்கள வெச்சு டெத் கேம்னு அனௌன்ஸ் பண்ணேன்.உடனே எல்லா பணக்காரங்களும் பணத்த கொண்டு வந்து கொட்டுனாங்களே..தோ மாலினி செத்த உடனே 500கோடி ட்ரான்ஸ்பர் ஆயிருக்கு பாத்தியா!அவனுங்கள பொறுத்த வரைக்கும் இது ஒரு கேம்.ஆனா இது கேம்ங்கற பேர்ல நா நடத்தற ஆராய்ச்சி..இந்த ஆராய்ச்சிக்காகவே பொண்ணுங்கள செலக்ட் பண்ணி,டோட்டலா எல்லாருக்கும் ஜி1 ப்ளட் குரூப்பா மாத்தி அவங்களுக்கு சரியான வயசு வர்ற வரைக்கும் வெய்ட் பண்ணி இப்ப எல்லாரையும் களம் எறக்கிருக்கேன்..நெனச்சுப் பாரு புது கிரகம்.. நா தலைவன்.. நீ என் தளபதி.அங்க வாழனும்னா எல்லாரும் எல்லாரும், எவ்ளோ பெரிய ஆளா இருந்தாலும் என் கால்ல வந்து விழணும்.ராஜ போதை அது.." என கண்கள் மூடி தன கற்பனையை தானே அனுபவித்தார் சீனியர்.
அதைப்பார்த்து வஞ்சகமாக சிரித்துக் கொண்டிருந்தான் ஆண்டோ...
(தொடரும்)

உரலிகள் :-

நரகம் 2 கி.மீ - ஆறாவது அத்தியாயம்

எழுதியவர் : மாதவன் ஸ்ரீரங்கம்

மாலினி வெட்டுப்பட்டுத் துண்டாகி விழ, மாலதியும் மற்றவர்களும் ஒருநொடி வெலவெலத்துப்போனார்கள். கோர்த்திருந்த தங்கள் கைகளில் ரத்தச்சகதியாய் விழுந்த பிளவுண்ட உடலினை அதிர்ச்சியுடன் உதறிவிலகினார்கள். உச்சக்கட்ட பயத்தில் சொல்லிவைத்தாற்போல ஒரேநேரத்தில் அனைவரது அடிக்குரல்களிலிருந்தும் கூக்குரல் கிளம்பியது. புயற்காற்று அதிபயங்கரமாக மரங்களை அசைத்துக்கொண்டிருக்க, கருக்கல்கட்டி இருட்டிய மேகமூட்டம் சூழலை மேலும் அச்சுறுத்திக்கொண்டிருந்தது.
பெண்கள் எல்லோரும் திசைக்கொருவராய் அமர்ந்து அழுதுகொண்டிருக்க, வித்யாவின் அழுகை மட்டும் சற்று வித்தியாசமாயிருந்ததை கவனித்து வைத்துக்கொண்டாள் மாலதி. சட்டென்று அழுதுகொண்டிருப்பவர்களில் சந்ந்தியா மட்டும் எழுந்து தலைதெறிக்க காட்டைநோக்கி ஓட்டம்பிடித்தாள். மற்றவர்கள் அனைவரும் என்ன ஏதென்று பார்ப்பதற்குள் மாலதிக்கு அவள் வேகமாக ஓடுவதன் நோக்கம் ஓரளவு புரிந்துபோனது.
"வித்யா கம் வித் மீ. சந்தியா காட்டுக்குள்ள போறா. எப்டியாச்சும் அவளைத் தடுத்தாகனும் கமான் குவிக்" என்று அவசரமாக வித்யாவைப்பார்த்து கத்தியபடி மாலதியும் அந்தப்பெண்ணைத்தொடர்ந்து வேகமாக ஓடினாள். சற்றே தயக்கத்துடன் வித்யாவும் மாலதியைத்தொடர, முன்னால் ஓடிக்கொண்டிருந்த சந்தியா மான்போல துள்ளிக்குதித்து ஓடினாள். முனையில் முற்களுடனான செடிகொடிகள் அடர்ந்த அந்த காட்டிற்குள் ஓடுவது அத்தனை சுலபமாக இல்லை. மாலதி அடிக்கொருதரம் பின்புறம் திரும்பி வித்யா வருகிறாளா என்று பார்த்தபடியே ஓடினாள்.
எங்கோ தொலைவில் சில மிருகங்களின் மெல்லிய உருமலொலிகள் கேட்க, புஸ்புஸ்ஸென மூச்சிரைக்க ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள் மூவரும். கிட்டத்தட்ட காட்டின் விளிம்பைத் தொட்டதும் சந்தியா ஒருவிநாடி தயங்கினாள். இன்னும் சில அடிகளில் அவளை நெருங்கும் தொலைவிற்கு வந்ததும் மாலதி கத்தினாள்.
"சந்தியா ப்ளீஸ்... முட்டாள்தனமா எதும் செஞ்சிடாத நில்லு".
அவள் காதிலேயே வாங்காமல் மறுபடி ஓட்டமெடுக்க, அவள் தயங்கிய இடத்தை அடைந்தபோதுதான் மாலதி அந்த பெரிய பில்டிங்கைப்பார்த்தாள். பார்ப்பதற்கு பழங்கால பேய்ப்படங்களின் மாளிகை வடிவிலிருந்தது. இருண்ட வானில் மின்னல்கள் பூத்த பிண்ணனியிலிருந்த பில்டிங்கை பார்த்தபடியே சந்தியாவைத்தொடர்ந்தாள் மாலதி. காலடித்தடங்களின் ஓசையை வைத்து வித்யாவும் பின்தொடர்கிறாள் என்று புரிந்துகொண்டாள்.
ஆனால் இது என்ன ? ஏன் சந்தியா நேராக மாளிகையின் முன்பகுதிக்குச் செல்லாமல் பின்புறமாகச் செல்கிறாள் என்று குழப்பமாயிருந்தது மாலதிக்கு.
______________ _______________ ________________ ______
" புல்ஷிட்..." என்று சலித்துக்கொண்டான் குறுந்தாடி
"ஏன் என்னாச்சு"?
" பேக்சைடு கேமரா பிராப்ளமா இருக்கு சரி பண்ணனும்னு எவ்ளோ நாளா சொல்லிட்ருக்கேன். பாருங்க இப்ப நம்மால அவங்களை மானிட்டர் பண்ணமுடியல"
"ப்ரீயா விடு மேன்... எப்டியும் அங்கருந்து வெளிய வந்துதான ஆகனும்"? என்றார் க்ரூக்ஸ்.
" மெண்டல் மாதிரி பேசாதீங்க. பில்டிங்குள்ள நொழையறதுக்கு பின்பக்கத்துல ஒரு வழியிருக்கிறதை மறந்துட்டீங்களா? அவங்க உள்ள பூந்துட்டா அப்பறம் நம்ம வேலையெல்லாமே நாசமாயிடும். பில்டிங்குள்ள கேமராவும் இல்ல"
"எஸ் யு ஆர் ரைட். அதுக்குத்தான் அவங்க பாடில சிப் வைக்கலாம்னு சொன்னேன். மானிட்டர் பண்ண ஈஸியா இருந்திருக்கும். நீதான் வேணாம்னு சொன்ன"
"ஆமா... நம்ம அல்ரெடி மிருகங்க ஒடம்புல சிப் செட் பண்ணிருக்கோம். இவங்க ஒடம்புலயும் செட் பண்ணா ரொம்ப கொழப்பமாயிடும்னுதான் வேனாம்னு தடுத்தேன்"
"சரி விடு. லெவலை பாஸ் பண்ணிட்ட இல்ல ? கேரக்டர்ஸ் எல்லாம் பிரேமுக்குள்ள இருந்தாத்தான் கேம் கரெக்டா ரீச்சாவும்"
"அதெல்லாம் அந்த லூசு பிசாசு மாதிரி பில்டிங்கிட்ட வந்ததுமே செஞ்சிட்டேன். பட் இந்த பன்னி கேர்ள்ஸ் பில்டிங்கு பின்னாடி இவ்ளோ நேரமா என்னதான் செய்யிறாளுங்க"?
________________ _______________ ____________________
பாலகணேசன் சிகரெட்டை முழுதாய் முடியும் முன்பே ஆஷ்ட்ரேயில் நசுக்கினான். அவனை நிறைய கேள்விகளும் குழப்பங்களும் தின்றுகொண்டிருந்தன. நிச்சயம் இது சுலபத்தில் முடிந்துவிடப்போகிற கேஸ் அல்ல என்றுமட்டும் உள்ளுக்குள் ஒரு பல்லி கத்திக்கொண்டிருந்தது. கடைசியாக பார்த்துக்கொண்டிருந்த கொரியப்படத்தின் கிளைமாக்ஸை பார்க்கவிடாமல் செய்ததன் கோபம்வேறு நையிராவின்மீது சேர்ந்துகொண்டது.
கிஷோர் பட்டென்று கதவு திறந்துகொண்டு உள்ளே நுழைந்தான்.
" மேடம் கூப்பிடுறாங்க. ஏதோ அர்ஜண்ட்டாம் வா"
நையிராவின் அறைக்குள் செல்ல, அவள் அவசரமாகக்கிளம்பிக்கொண்டிருந்தாள்.
"என்னாங்க என்ன விசயம்"?
" இப்பத்தான் ஒரு இம்பர்மேஷன் வந்திச்சு. வாங்க போயிக்கிட்டே பேசுவோம்" என்றபடி போர்ட் பியஸ்டாவில் மூவரும் ஏறிக்கொள்ள, அனுபவமுள்ள டிரைவர் ரதம்போல காரை குலுங்காமல் விரட்டினார்.
பாலகணேசன் கேட்காமலே நையிரா சொன்னாள்.
"ரெட் ஹில்ஸ் போற வழில ஒரு பொண்ணோட பாடி கெடச்சிருக்காம் பாலா. நியூடா"
" ஓ காட் !!! யு மீன்"?.....
" எஸ் ஐ மீன் இட்"
"திஸ் கேஸ் இஸ் வெரி காம்ப்ளிகேட். நாம நெனைக்கிறபடி அது அந்தப்பொண்ணுங்கள் ல ஒருத்தியா இருந்திட்டா, கேஸ் ரொம்ப சிக்கலாயிடும்"
"புரியுது. பட் 24 வயசுல ஒரு பொண்ணு பொணமா அதும் அம்மணமா கெடக்குன்னா நம்ம நாடு எங்க போயிட்டிருக்கு பாலா ? நாம நாகரீகம் அடைஞ்சவங்கன்னு எதைவச்சு சொல்லிக்கிறோம்? நம்ம கற்கால மிருக குணம்லாம் நம்மவிட்டுப்போகவே போகாதா"?
" ஏன் போகனும் மேடம்"?
"புரியலை. என்ன பேசுற நீ ? உனக்கு வேண்டப்பட்ட ஒரு பொண்ணா இருந்தாலும் நீ இப்டித்தான் பேசுவ இல்லியா"?
" எனக்கு எல்லாரும் ஒன்னுதாங்க. எல்லாத்தையும் பிரிச்சுவச்சு, மூடிவச்சு இண்டர்ஸ்ட உருவாக்கிட்டு. இப்ப பொலம்பி என்னசெய்ய ? மூடுன எல்லாதையும் தொறந்து ஓப்பனா போட்டுட்டா எவனுக்கும் எதுலயும் இன்றஸ்ட் இல்லாம போயிரும். தொறந்து பார்க்க துடிக்கமாட்டான்"
"தொறந்துபோட்ட நாடு மட்டும் வாழ்ந்துச்சா"?
பாலகணேசன் பதில்பேசாமல் ஜன்னலில் வேகமாய் மறையும் கட்டிடங்களை பார்க்கத்துவங்கினான்.
________________ __________________ __________________
சந்தியாவைத்தொடர்ந்து மாளிகையின் பின்புறம் வந்த மாலதி திடுக்கிட்டாள். கட்டிடத்திற்குள் செல்லும் பாதைக்கு அருகே விழுந்துகிடந்தாள் சந்தியா. சட்டென்று ஒரு பரிதாபம் தோன்றியது. எங்கோ பிறந்து வளர்ந்து இப்படி குரூரம் பிடித்த வக்கிரர்களின் விகார ரசனைக்கு பலியாகிவிட்டோமே என்று நினைத்தபோது எல்லையற்ற ஆக்கிரோஷம் பீரிட்டது. மாலதி மெல்லத்தனது ஸ்வாசத்தை சீராக்கினாள். இங்கு உணர்ச்சிவசப்படுவது ஆபத்தைமட்டுமே வரவழைக்குமென்பதை அவள் உள்ளுணர்வு எச்சரித்தது.
சந்தியாவை தன் மடியில் கிடத்தி அவள் கன்னத்தைத் தட்டி தெளிவிக்க முயன்ற்கொண்டிருந்தபோது வித்யாவும் வந்து அருகில் அமர்ந்துகொண்டாள். துளிகூட வியர்க்காத, மூச்சிரைக்காத வித்யாவை ஒருகண்ணால் அளந்தபடியே சந்தியாவை எழுப்ப, சில விநாடிகளில் மயக்கம் தெளிந்த சந்தியா மறுபடி அடிவயிற்றிலிருந்து அழத்தொடங்கினாள். மூவரும் எழுந்துகொண்டு அங்கிருந்து நகரத்துவங்கியபோது சட்டென மாலதி ஒரு காரியம் செய்தாள். வித்யாவை பின்புறமாகக் கழுத்துடன் இறுக்கிப்பிடித்து நெரிக்கத்துவங்கினாள்.
"ஏ.....ழே...... ட்ர் ட்ர்... க்ர்... க்ர்... ஷே...." எனக்குழறலான சப்தங்கள் வந்தன வித்யாவிடமிருந்து. சந்தியா செய்வதறியாமல் பேந்தப்பேந்த விழித்துக்கொண்டிருக்க, மாலதி சத்தமிட்டாள்.
"சந்தியா அந்த மரப்பட்டைய எடு. இவளும் அந்த கோஷ்டியச்சேர்ந்தவதான். ம் சீக்கிரம் எடு"
சந்தியாவுக்கும் ஏதோ புரிந்திருக்கவேண்டும். அவசரமாக கீழே கிடந்த சில மரப்பட்டைகளை கயிறுபோலத்திரித்துக் கொண்டுவர, மாலதி வித்யாவை சுவருடன் நசுக்கி அவள் கைகளைப் பின்புறமாக இறுகக்கடினாள். பிறகு அவள் குரல்வளையை மெல்ல விடுவிக்க வித்யா உளறிய எதுவும் புரியவில்லை இருவருக்கும்.
"மரியாதையா உண்மையச்சொல்லிரு. உனக்கு என்னமோ தெரிஞ்சிருக்கு. யார் நீங்க ? எதுக்காக எங்களை இப்படி கடத்திவந்து அடைச்சி சித்திரவதை செய்யிறீங்க"?
சந்தியா பயத்துடனும் ஆச்சரியத்துடனும் மாலதியைப்பார்க்க, வித்யா டிஜிட்டல் குரலில் கரேல்முரேலென்று மறுபடி உளறிக்கொட்டினாள். கடுப்பான மாலதி வித்யாவின் அடிவயிற்றில் எட்டி ஒரு உதைவைக்க, வித்யா முன்புறமாகக்குனிந்தாள். அடுத்து முழங்காலால் அவள் முகத்தில் மேல்நோக்கி ஒரு ஷாட். நிமிர்ந்த வித்யாவின் தாவாங்கட்டை லைட்டாக சைடு வாங்கிக்கொண்டது.
இத்தனைக்கும் பதில்வராத கோபத்தில் வயிற்றில் ஓங்கி ஒரு குத்துவிட, திரும்பிவந்த மாலதியின் கைகளில் சிலபல வண்ணங்களில் விதவிதமான வயர்கள் நெளிந்தன. பிளந்திருந்த வித்யாவின் வயிற்றுப்பகுதியில் பாலியூரித்தின் சதைத்துனுக்குகளுக்கு மத்தியில் சில சிலிக்கான் வஸ்துக்களும், மெலிதான சின்னஞ்சிறிய லைட்டுகளும் ஸ்பார்க் ஆக மாலதியின் முகத்தில் புன்னகை படர்ந்தது. சந்தியா மிகுந்த கலவரத்துடன் அவள் கைகளைக்கோர்த்து நெருங்கி நின்றுகொண்டாள். தொலைவில் நிறைய காலடியோசைகள் கேடகத்துவங்கியது....
(தொடரும்)

உரலிகள் :-